— 958 — 
gezellende inlanders deze plaats als de wezenlijke kolenplaats 
aanwezen. Men overtuigde zich echter spoedig, dat deze kolen 
van eene slechte hoedanigheid waren. Tevens was men zoodanig 
vermoeid, dat men eenige rust noodig had. Daarbij kwam 
een regen, die het zeer moeijelijk maakte, de bedding van 
dit riviertje meer opwaarts te volgen. Men begon reeds te 
twijfelen, dat deze togt tot eenig resultaat zou leiden, toen 
een inlander een stuk goede kolen bragt, dat hij een voet diep 
in de aarde gekapt had. Onmiddellijk begaf men zich in de 
bedding der rivier een klein eind opwaarts en vond als- 
toen de eerste, meer dan drie voet dikke Zaag kolen. Spoedig 
was eene oppervlakte van 20 vierkante voeten dezer laag bloot- 
gelegd. Het begon echter reeds donker te worden en geen’ tijd 
hebbende, de strekking, dikte en helling der laag, zoo goed 
zulks had kunnen zijn, na te gaan, beloofde de heer Corrs 
pe Vrres aan de ons vergezellende inlanders, voor elken 
pikol kolen, díe zij wit de laag kappen en naar de Banda zou- 
den overbrengen een en een halven gulden. Thans bestond de 
zekerheid van het aanwezig zijn van Aolenlagen. Men begaf 
zich nu weder naar het strand, volgde denzelfden weg dien 
men-gekomen was, scheepwaarts, waarbij men nog eene tweede 
kleine laag kolen ontdekte, liggende in de bedding van een 
riviertje tusschen lagen van kleiaarde. ‘s Avonds ten 7 ure 
bevond men zich weder op de Banda. Eenige uren later brag- 
ten de inlanders omtrent 6 pikols kolen. Zij hadden ze 
echter niet uit de laag gekapt, maar wit de groote hoeveelheid 
der beneden de laag liggende rolstukken opgeraapt. Van daar, dat 
de proeven met deze kolen ‚in het groot genomen, geen goed resul- 
taat opleverden. De monsters kolen, door eenige leden van 
het gezelschap uit de laag gekapt, zijn onder weg verloren 
gegaan. Zij konden dus niet nader onderzocht worden; maar 
volgens hun uiterlijk aanzien, aan de plaats, waar zij gekapt 
werden, schenen zij van eene goede hoedanigheid te zijn. 
Deze gelukkige nitkomst deed de hoop koesteren, dat men aan 
de plaats, waar men het eerst gekomen was en lagen van kolen 
bevattende klei had aangetroffen, bij meer naauwkeurig onder- 
