— 310 — 
voormiddags ten 10 ure, dat ik te Buitenzorg aankwam, vol van ver- 
langen om het geluk te mogen smaken, de bergen Salak, Gedeh en 
Pangerango, waarvan ik in Europa door lektuur en omgang met 
natuurkundigen, die zich langen tijd in de heerlijke streken van 
Java hadden opgehouden, reeds veel vernomen en gehoord had, 
nu ook eens zoo als men zegt van wv aangezigt tot aangezigt” te aan- 
schouwen. Dikke wolken echter hingen, toen ik aankwam, gelijk een 
graauw floers tusschen hen en mij, en onbevredigd moest ik van den 
koepel des logements Bellevue,” waarheen ik mij begeven had, 
afdalen, ten einde den volgenden morgen af te wachten, als wan- 
neer ik hoopte bij het opgaan der zon de bergen vrij aan den 
wolkenloozen hemel te zien. Jm deze verwachting werd ik niet 
teleurgesteld. Reeds om 5 uren des morgens, nog voor dat de dag 
van den nacht gescheiden was, ontvlood ik den slaap en steeg ik 
in den koepel om er ongestoord een gevoel te smaken, waar- 
naar mijne ziel in den waren zin des woord dorstte. 
Kort is in de keerkringslanden de duur der schemering; men 
kent er die vreedzame uren van het vertrouwelijk gesprek, die 
vurige stonde der liefde niet, die in onze gematigde luchtstreek 
tot de heerlijkste genietingen des levens behooren. Eensklaps 
scheidde zich de donkere naauwelijks van den nachtelijken he- 
mel te onderkennen bergmassa met scherpe omtrekken van de 
lichter wordende lucht af, en een geweldige met vierpuntige kroon 
versierde berg lag in grootsche majesteit voor mij! Snel rees 
de zon omhoog en verlichtte de toppen en de oostelijke afhel- 
ling met een’ goudglans, terwijl diepe dalspleten, of liever 
gezegd kloven, zich als donkere strepen van den top des berg 
tot aan zijn’ voet vertoonden. Nog sterker wordt het oog van 
den geoloog verrast, wanneer hij aan de noordelijke afhelling 
van den berg eene geweldige kloof ontwaart, die van den top 
tot op twee derden der berghoogte afdalende, de gansche naar 
hem toegekeerde bergvlakte in nagenoeg twee gelijke helften 
verdeelt. Gemakkelijk herkent men in den morgenstond, ter- 
wijl de zonnestralen nog zeer schuins invallen en de verheven- 
heden van den berg naardien zij sterker verlicht duidelijk 
van de meer diep liggende partijen te onderscheiden zijn, dat 
