— 916 — 
schen het niet hooge en weinig gestoffeerde groen dezer vegetatie 
zigtbaaris. Dit onderscheid is hier des te meer in het oog vallend, 
naardien onmiddellijk voor het Duizendgebergte, door een breed dal 
gescheiden, bij het uiteinde van de bogt, die de Salak met 
genoemd gebergte vormt, een op zich zelve staande langwerpi- 
ge bergrug zich verheft, die met den weligsten plantengroei, als 
ware het een dik kleed, overtrokken, reeds op grooten afstand 
door zijne donker groene kleur van de omliggende voorwer- 
pen afsteekt en te onderkennen is. Het is de zoogenaamde 
Vogelberg, die uit witten kalksteen bestaat en in de eetbare 
nestjes der Hirundo esculenta, die zich overal in zijne grotten 
bevinden, den eigenaren groote rijkdommen afwerpt. De Vo- 
gelberg strekt zich even als de Salak in eene zo. en n.w. Figting 
uit. “Ik zwijg vooreerst van dezen merkwaardigen berg, daar 
ik mij voorgenomen heb mij dezer dagen weder naar Tjampea 
te begeven en alsdan mijne studiën bepaaldelijk aan den Vo- 
gelberg te wijden, terwijl ik dan tevens uitvoerig over de be- 
watering van de landstreek tusschen Buitenzorg en Tjampea 
denk te handelen. Te Tjampea teekende de barometer ten 10 
ure, 27” 29" 05; de vaste therm. 80° C.‚ de vrije 23° R3 
hoogte van Tjampea volgens Hasskarr 525 eng. voeten (Tijd- 
schrift voor Ned. Ind. jaarg. IV N°. 9). 
Te Tjampea stegen wij aan het z. g. heerenhuis af, alwaar 
de tegenwoordige huurder dezer landgoederen en van den Vo- 
gelberg, de heer WarreNporer, zijn verblijf houdt. De heer 
des huizes zelf was niet aanwezig maar naar een zijner in het 
Bantamsche gelegene goederen gereisd. Zijne echtgenoote echter 
ontving ons met de meeste gastvrijheid, onthaalde ons op eene 
gulle wijze en verraste ons aangenaam met de mededeeling, dat 
zij op Tjibening, de laatste bewoonde plaats op de hoogte des 
bergs, alwaar zich de koffijtuinen des heeren WArrENDORFF 
bevinden, en welke wij nog heden dachten te bereiken, alles 
voor onze ontvangst in gereedheid had doen brengen. De koe- 
lies werden verwisseld, en gesterkt voor den verderen togt, 
stegen wij in de vrolijkste stemming, waartoe het schoone we- 
der niet weimig bijdroeg, weder te paard. De weg wendt 
