— SSl — 
zwavel, en kookt door opstijgende blazen van zwavelwaterstof- 
gas. Het water smaakt zwak zuurachtig en heeft de steenen 
doortrokken en ontleed, met welke het in aanraking was ge- 
komen: zelfs het zware digte en zeer harde trachiet, is door 
zijn’ invloed in eene witte, broozeen vergane massa veranderd, 
die met water vermengd, een’ taaijen modder vormt en gedroogd 
zijnde, een krijtachtig aanzien verkrijgt. Het door de regens 
opgezwollene water der Kawea besar voert deze witte tra- 
chietdeelen naar de lagere streken, tot zelfs in de omstreken 
van Tjampea, alwaar zij witte strepen in den bruinachtig rooden 
grond maken, terwijl hare ware natuur zich niet herkennen 
laat, voordat men het bovengenoemde oord bereikt heeft. Zoo- 
als ik reeds opmerkte, is deze gansche uitgestrektheid van alle vege- 
tatie ontbloot. Boomstammen, geheel uitgedroogd, van hunnen bast 
en bladeren beroofd, liggen ginds en herwaarts verspreid tus- 
schen de witte blokken van het ontleede trachiet, of wel staan 
nog overeind m het oorspronkelijk oord van hunnen wasdom 
als een treurig bewijs van de levenverstorende kracht des bo- 
dems die hun voorheen voedsel en groeikracht verschafte. De- 
ze solfatara schijnt der aarde hare werkzaamheid te benemen. 
Een groot gedeelte van het terrein, dat in het vergane trachiet 
dat het overal bedekt, en de afgestorvene boomstammen, die 
in menigte tusschen de trachietblokken verstrooid liegen, een 
duidelijk bewijs levert van de hier vroeger plaats gehad heb- 
bende gasontwikkelingen, is weder tot rust gekomen, en in de 
gansche lengte der solfatara neemt men slechts op enkele plaat- 
sen der Kawea besar of digt bij haren oever, een opstijgen 
van zwavelwaterstof waar. 
Zonder mij hier lang op te houden zette ik mijnen weg voort naar 
het zuiden en bereikte eene tweede, iets kleinere en nog minder werk- 
zame solfatara, die met de eerste evenwijdig loopt. Hier hoort men 
het wilde bruisen der veel srootere, nog meer zuidwaarts gelegene en 
voortdurend in hevige werking zich bevindende, Sde solfatara, 
de zoogenaamde Kawiì idoep, hetgeen zooveel als levende kra 
ter beteekent, in tegenstelling der beide anderen, die door de 
inlanders Kawi mati, dat is doode kraters genoemd worden. Ik 
