— 483 — 
boomstammen, die overal van de steile zijwanden harer oevers 
afgestort schijnen te zijn en op menige plaats een los en mid- 
delmatig groot gewelf over haar witspannen. De ruimte, door 
de solfatara ingenomen, vormt geene centraal uitgediepte, kegel- 
vdrmige inzinking, maar volgt de algemeene neiging van 
het gebergte. De zoo evenbedoelde vorm vindt men alleen 
bij eene beschouwing van Aet geheel bewaarheid; terwijl, in het 
afgetrokkene, het terrein zich veelvuldig verheft, heuvels van 
50 en meer voeten hoogte met ravijnen en diepe afgron- 
den afwisselen, en de gansche streek een tooneel van de groot- 
ste- verwoesting aanbiedt. De vegetatie is in den strengsten 
zin des woords verdwenen. Slechts enkele verstrooid liggende 
boomstammen leveren ons het bewijs, dat zij in vroegere jaren 
‘hier bestond en eene zekere mate van weelderigheid bereikt 
had. Uit alle spleten en uit de kleme beekjes, die de 
Koeloewoeng toestroomen, stijgen witte dampen als dikke 
wolken opwaarts, en het sissend geluid door verscheidene hunner 
voortgebragt, overtreft het gesteun van schreijende menschen. 
De damp, waarin men zich beweegt, verbergt de gansche natuur, 
en alle gevoel koncentreert zich in dit geweldig verschijnsel, 
waarop men met verbazing en eerbied staart, terwijl het gerui- 
men tijd duurt, eer men het zelfvertrouwen terug bekomt 
en in staat is aan eene bedaarde onderzoeking en waar- 
neming der verschijnselen te denken. Ten einde deze noo- 
dige bedaardheid volkomen te winnen en met een beproefd 
gemoed, met ernst en overleg, mijn’ arbeid op dit voor 
mij tot dus verre nieuwe veld der geologie te kunnen aan- 
vangen, en te trachten van den toestand der natuur eene 
trouwe en ware beschrijving te leveren, besloot ik de nog ove- 
rige uren van den dag te besteden om aan dit nieuwe schouw- 
spel te gewennen. Ik wandelde en klouterde vier uren tusschen 
de kokende elementen rond, en vermoeid, physisch en naar*den 
geest, door alles wat ik ondervonden had, vleide ik mij reeds 
ten 9 uren op het grasleger neder, om met het aanbreken van 
den volgenden dag frisch en gesterkt aan den arbeid te kunnen 
„gaan. Enkele malen wekte mij het dampen-gesis der solfatara 
