— DSL — 
uit den slaap. Ik hoorde’ dan de melancholische stemmen van 
tweërlei vogels, die zich in het omringende bosch boven 
mij ophielden. De eene, door eene groote soort van vogel 
voortgebragt, bestond in een eentoonig verscheidene minuten 
aanhoudend trilleren, terwijl de tweede, een zacht stemmetje, 
zich slechts in enkele klagende toonen hooren hiet. 
De morgen van den 1sten December 1842 brak aan, en de dikke 
wolken, in welke wij ons met het aanbreken van den dag bevonden, 
bragten ons door den invloed harer vochtigheid in eenen niet 
zeer behagelijken toestand. Spoedig echter werden zij door een’ 
opkomenden zuidenwind uit de dalkloof verdreven. Op dit oo- 
genblik werd het helder en de drie bovengenoemde medgezellen vin- 
gen hunnen terugtogt naar Buitenzorg aan. Ik begaf mij moe- 
dig en opgeruimd, ofschoon een fijne regen uit de digt opge- 
hoopte wolken des Salaks nederviel, aan het aangename werk, 
dat mij een naauwkeurig onderzoek der solfatara aanbood. Ik 
spoedde mij het eerst naar den regter oever der Koeloc- 
woeng, langs den kortsten weg, die van mijn bivoeak langs den 
linkeroever loopt van een naamloos klein riviertje, hetwelk 
min of meer de zuidelijke en zuidwestelijke grens der solfatara 
uitmaakt (1), en uit een diep ravijn tusschen den Goenoeng 
Salak en den Goenoeng Gagak, in eene oostelijke risting, na- 
genoeg evenwijdig met de Koeloewoeng, vloeit, om, wanneer 
het de hoogte, waarop ik mijn bivoeak opgeslagen heb, bereikt 
heeft, zich naar het noorden te wenden en zich met de zoo evenge- 
noemde rivier te vereenigen. Dit riviertje vormt, zoo als gezegd is, 
door de rigting van zijnen loop, de zuider- en zuidwester grens 
van het vulkanische terrein, buiten welke door mij niets meer 
waargenomen Is, wat met de verschijnselen te vergelijken is, 
die op zijnen regter oever in zoo groote hevigheid waargenomen 
worden. De Koeloewoeng zelve wordt veelvuldig door groo- 
terg en kleinere rotsklompen in haren loop opgehouden, vormt 
vele schuimende kaskaden en stroomt vervolgens naar de lagere 
streken, alwaar zij zich zoodanig in het digte bosch verliest, 
dat het gezigt er van geheel en al aan het oog van den waar- 
nemer onttrokken wordt. Regts en links zijn hare oevers, voor 
$ 
