— 385 — 
zoo verre die in het gebied der solfatara liggen, loodregt en 
bereiken eene hoogte van 50 tot 500 voeten. Op deze plaat- 
sen is de gesteldheid van den grond, die de solfatara daarstelt, 
ligt te herkennen. Het zijn opgehoopte, brokkelige, witachtig 
gele massen, van de soort, waarover ik reeds vroeger gesproken 
en welke ik als verweerd trachiet herkend heb. Zij ko- 
men hier en daar als hoekige brokstukken voor, van ver- 
schillende grootte, tot die van eene bom. Verbrijzelt men 
de grootere massen dezer vergane rotssoort, dan zal men dik- 
wijls in het binnenste eene kern van onverweerd, zijne 
oorspronkelijke kenteekenen nog behouden hebbend, trachiet 
wedervinden. 
Korte beschrijving der rots-en steensoorten, die den bodem 
en de hooge oevers van de Koeloewoeng daarstellen. Lj vol- 
gen in de orde, zoo als zij in mijnen mineralogischen kata- 
logus voorkomen, waarvan de nummers overeenkomen met die 
welke op de steensoorten der verzameling gesteld zijn. De be- 
schrijving bepaalt zich meer tot het uiterlijke aanzien der mi- 
neralen, ten einde de ongelukken, die met den katalogus en 
de verzameling gebeuren kunnen, min of meer te voorkomen. 
Om naauwkeurig de zamenstelling der steenen en der kleine 
dikwijls mikroskopische bestanddeelen te kunnen waarnemen 
ontbreekt het mij hier aan de noodige werktuigen. Ik hoop 
echter, dat het mij vergund zal zijn, later met mijne 
verzamelingen naar Europa te reizen, ten einde daar alles na- 
der uit te werken. 
No. 1. Zwartgraauw; schilferige breuk. In de grond- 
massa vele fijne en zeer kleine naalden van hornblende: 
verweerd zijnde, geeft het mineraal leverbruin af; vormt groote 
blokken. 
No. 2. In de hoofdkenteekenen overeenstemmende met No. L, 
maar daardoor er van verschillende, dat zich op enkele plaatsen 
LZ 5) 
ae) 
