— 389 — 
relageregaat omvat, welke aangevuld zijn met eene meelachtige, 
fijne en witte zelfstandigheid (zeolieth) die eene straalvormige, 
vezelachtige struktuur herkennen laat. 
No. 14. Eene andere, door mij later zelden terug gevondene 
steensoort is de volgende: 
Een parelgraauwe, van enkele zwarte bladen doorschoten 
schiefer, waarvan de vlakken door eene zwavelgele zelfstandig- 
heid van elkander gescheiden zijn. De steen is niet dun schil- 
ferig: de struktuur der enkele bladen is digt, en het geheel 
schijnt mij toe niets anders te zijn dan een door voortdurenden 
invloed der zwaveldampen verweerde steen, van de soort als onder 
No. 5 beschreven is. 
No. 15. Is eene stuk van het groote rotsblok, dat ik boven be- 
schreven heb en 2700 kub. voeten inhoud heeft. Het is eene 
witachtig graauwe zeer zware massa, vol poriën, en welker 
binnenste met een wit kleed bedekt of met zwavel gevuld is. 
Doorwaadt men nu de rivier, hetgeen bij den steenachtigen 
bodem en den gladden zwavelmodder, die alles bedekt, in ver- 
band met den hevigen stroom des waters, niet zonder voorzig- 
tigheid en gevaar van te vallen geschieden kan, zoo komt men 
op den regter oever. Hoe verwoest en wild, hoe zonder alle 
orde zich het oord ook voordoet, dat men mnu betreedt, 
kan men echter spoedig, bij eene aandachtige beschouwing, drie 
terrassen herkennen. Zij volgen in noordoostelijke rigting bo- 
ven elkander en laten, zoo als ik dadelijk aantoonen zal, met 
de toeneming hunner ligging in hoogte, ook eene vermeerdering 
van vulkanische werkzaamheid waarnemen. 
Het eerste terras, dat onmiddellijk aan de rivier grenst en van 
dezelfde zamenstelling is, is het minst uitgestrekt en het minst 
werkzaam. Slechts eene enkele plaats trekt hier de opmerkzaamheid 
tot zich. Zoodra men het aangegevene punt betreedt, ontwaart 
men de monding van een klein waterkanaal, dat slechts weinige 
schreden lang is, en tot eene van groote steenblokken omge- 
