— 592 — 
zoo groot getal sterke krachtsontwikkelingen binnen eene zoo 
beperkte ruimte begrepen is, als hier bij dezen heuvel het 
geval is, moet de werking op het gesteente op eene evenredig 
krachtige wijze plaats vinden, en inderdaad is dit eene der 
belangwekkendste en leerzaamste plaatsen der gansche solfatara. 
Door de ontleding van het zwavelwaterstofgás en zijnen over- 
gang tot zwavelig -en zwavelzuur, in verband met de sterke 
hitteontwikkeling en vochtigheid, moet de zamenhang zelfs 
der grootste rotsmassen verloren gaan. De werking van alle 
deze agentiën veroorzaakt in het begin slechts eene verbleeking 
der rotssoort, die van buiten naar binnen indringt. Dit kan 
echter met plaats hebben zonder eene verandering in hare che- 
mische natuur. Het gesteente verliest daardoor van zijne vast- 
heid, er ontstaan kleime poriën, de doorlating van het versto- 
rende gas wordt begunstigd, de oppervlakte, die door hare wer- 
king uitgezet Is, vermeerdert, en ten gevolge daarvan doorklie- 
ven spleten en bersten de vroeger den duur des tijds duizenden 
jaren lang getrotseerd hebbende rots. Zulke spleten vermeerde- 
ren zich, nemen in hare rigting eene zekere regelmatigheid aan. 
Zij gaan meest loodregt van boven naar beneden, snijden 
elkander onder verscheidene onregelmatige hoeken, en geven zoo- 
doende aanleiding tot de vorming van prismen, die im het klei- 
ne datgene daarstellen, wat wij bij basalt gewoon zijn te zien. 
Daarmede zijn ten deze de grenzen der verstoring nog niet 
bereikt: zelfs de miterlijke vorm, dien de rots of rotsklomp , wel- 
ke aan den invloed der gassoorten blootgesteld is, en wier in- 
wendige zamenhang op de boven beschrevene wijze verbroken 
„wordt, tot nog toe meer of min behouden heeft, moet door 
de inwerking der lucht veranderen, en wordt deze werking nog door 
de hevige regenbuijen, die de tropische van andere gewesten 
onderscheiden, krachtig te hulp gekomen. Enkele prismen rukken 
zich los; anderen worden door de elasticiteit der dampen witgeslin- 
gerd en het geheel stelt ten laatste eene hoop van onzamenhangende 
steenen voor, even als men in het groot bij de gansche solfatara waar- 
neemt. Gestadig aan lossen zij zich nog verder op en gaan einde- 
lijk, vermengd met gekondenseerde waterdampen, tot een’ modder 
