— 595 — 
kokende beek tot bed verstrekt, en bovendien nog op vele 
plaatsen van zijne beide randen door kokende modderpoelen 
gekenmerkt is. Deze spleet loopt in den aanvang meer of 
min evenwijdig met de Koeloewoeng en eindigt im eene 
van het noordoosten komende eveneens gevormde beek, die 
zich weder in de groote beek: der solfatara ontlast. De 
zoo even vermelde kleinere spleten voeren eveneens kokend 
water af. Aan het oostelijkste einde des Sden terras komt 
men aan de zeer steile en hier weder met digte bosschen 
bedekte afhellingen van den Salak. Men heeft hier het einde 
der solfatara bereikt. Het dal vernaauwt zich weder tot 
eene eenige spleet, welk natuur voor zoo verre die van hier 
uit te herkennen is, ik in het begin dezer verhandeling be- 
schreven heb. 
Eer ik den regter oever der Koeloewoeng verlaat, moet ik 
nog het vermelde beekje waarin de oostelijke en westelijke 
spleet van het 8de terras uitloopt uitvoeriger beschrijven. Het 
biedt zeer opmerkingswaardige verschijnselen aan en voert, wan- 
neer men het naar zijnen oorsprong vervolgt, tot nog belang- 
wekkender. Deze beek is kokend; groote rolmassen vullen haar 
bed. Hare beide oevers en wel voornamelijk de linker, vor- 
men eenen smallen gordel, uit blaauwachtig graauwen mod- 
der bestaande, die gedeeltelijk vele ketelvormige verdiepin- 
gen met kokend water telt, of wel, op andere plaatsen is de 
moddergrond niet tot verdiepingen ingezonken maar met 
meer of minder groote gaten doorbroken, waaruit waterdamp 
opstijst, en die even als de bedoelde ketels aan hunne randen 
van zwavel omgeven zijn. Blikt men in deze gaten naar be- 
neden, dan wordt men het kokende water gewaar, en be- 
merkt men, dat men zich op eene modderkorst bevindt die 
een gewelf over eene waterput vormt, wiens bodem echter 
niet dieper is dan 6 duimen. De gordel des regteroevers 
grenst aan een’ langwerpigen heuvel, die hem van het Sde ter- 
ras afscheidt. Met meestal loodregte wanden nadert hij dezen 
gordel en de ontleedende en verbleekende dampen stijgen 
