— 996 — 
van hier op, hebbende hunne vernielende kracht op het terrein 
aldaar uitgeoefend, hetwelk bestaat uit: 
No. 17. Eene verblindend witte, door en door poreuse, tame- 
lijk vaste steenmassa, waarin de holten met kristallen van 
zwavel zijn opgevuld of het bestaat: 
No. 18, uit verbrokkelde massen en worden dan de afzonderlijke 
fragmenten door eveneens zamengestelde zwavelkristallen te 
zamengehouden; of wel: 
No. 19, is dit laatste niet het geval, en hangen zij door 
hunne eigene adhesie slechts zeer zwak te zamen. 
Wanneer men verder in tegengestelde rigting den loop 
der beek langs hare oevers volgt, dan herhalen zich de zoo even- 
beschrevene verschijnselen meer en meer, en komt men eindelijk 
aan eene van 50 tot 80 voeten hooge heuvels ketelvormig 
ingeslotene verwijding, die haar met loodregte wanden toege- 
keerd zijn en waar zich twee kleine kokende en zwavelwaterstofgas 
uitwerpende meertjes bevinden, elk van ongeveer 20 vier- 
kante voeten grootte. Het water is melkachtig en modderig, 
en kookt in den wezenlijken zin des woords, daar de tempera- 
tuur 80° R. aanwijst, terwijl het nog sterker opwelt en in groote 
blazen naar boven gedreven wordt door de sterke ontwikkeling van 
het zwavelwaterstofgas. . Beide meertjes zijn door eene smalle water- 
leiding met elkander verbonden en het zuidelijkste der twee, is ge- 
deeltelijk met eene modderlaag bedekt, die door verscheidene 
grootere en kleinere gaten doorbroken is, waaruit het kokende 
water zijne blazen werpt. Dit laatste meertje verschilt ook nog 
daardoor van het andere, dat bij zijne westelijke grens, in den 
loodregten bergwand, zich twee diepe en ongeveer met een 6 voe- 
ten hoogen ingang voorziene holen bevinden, waarvan men den 
achtergrond wegens de donkerheid die er in heerscht, zoomede 
wegens de geweldige dampmassen, die er met een hevig geruisch 
uit voortdringen, niet onderkennen kan. Het water van beiden 
schijnt eene groote diepte te hebben, tot welk vermoeden mij 
het doffe nedervallen der ingeworpene steenen aanleiding geeft. 
De natuur van het gesteente, dat den heuvelachtigen rand 
dezer beide meren vormt is dezelfde, als die wij zoo even be- 
