— 400 — 
naar boven stijgen of wel de rivier volgen, die hun ha- 
ren oorsprong te danken heeft, voeren mij tot het bewijs van 
het eerste gedeelte der bovenvermelde stelling. De talrijkheid 
der rapilli en lavabrokken op het 8de terras, meer dan men 
ze op eenige andere plaats vindt, de nog grootere toename 
van hun getal, wanneer wij de meren naderen, het gemis van een’ 
herkenbaren lavastroom, leiden mij tot de tweede stelling, terwijl 
ik de bewering, dat de rapilli enz. slechts eenmaal uitgeworpen 
zijn en ook toen nog maar in geringe massa, uit de 
in evenredigheid geringe mate van vulkanische uitwerpselen op- 
maken moet. Zij hebben hunne kracht verloren, naarmate zich 
spleten in hunnen omtrek geopend hebben, die der elastieke gas- 
soort en den damp een’ uitweg aanboden. 
8. Met terrein der solfatara bewijst dat de witvoer-kanalen 
der vulkanische dampen en gassoorten van tijd tot tijd 
veranderen. 
Op zulke plaatsen, welke tegenwooordig niet meer door de zwa- 
veldampen bereikt worden, vertoonen zich echter sporen hunner 
wtwerking en is alles van zwavel doordrongen. Op andere pun- 
ten daarentegen, die het meest aan hunne beroering en invloed 
blootgesteld zijn, of zelfs waar de ontwikkeling nog zwak is, is 
de oplossing en verandering van het gesteente en der plantenwe- 
reld noeg maar gering en pas begonnen. De steenen zijn met 
eene dunne witte korst overtrokken en toonen, met den hamer 
stuk geslagen, in hun binnenste nog de verouderde natuur der 
steensoort aan. De planten hier wassende en de boomen, die in 
de kloven wortel hebben geschoten, zijn nog met groen bedekt, 
hoewel dan ook slechts in geringe mate en met weinige bla- 
den. Hun wacht een gelijk lot als hunne broeders ten deel viel, 
en eerlang zullen ze als verdorde geraamten hunne kale takken 
in de lucht verheffen. Ter plaatse waar zich zulke verschijnselen 
in menigte waarnemen laten, waar de grenzen der solfatara 
de bosschen bereiken, is het aan te nemen, dat het veld der 
verwoesting na verloop van tijd grooter worden zal. 
