— 403 — 
koelies liet aandragen, nam de plaats van het doorweekte im. 
De natte kleederen werden bij het vuur gedroogd en zoo geluk- 
te het mij eindelijk na verscheidene uren in eene drooge wollen deken 
gewikkeld geweest te zijn, te verwarmen en in slaap te vallen. Thee, 
koffij en punsch moesten hiertoe het hunne bijdragen en het laatste 
heb ik als een’ bij zulke uitstapjes zeer aanbevelingswaardigen 
drank kennen leeren. Mijn voedsel bestond uit rijst en kippen. Voor 
mijn onderhoud liet ik den aanvoerder mijner koelies, den djoe- 
ragan ASENAN, uit de kampong Pager-djongoerik, binnen roec- 
pen, met wien ik mij zoo goed of zoo slecht het gaan wilde 
in een gesprek inliet. Deze man, nog jong, was mij in alles 
wat ik ondernam zeer gedienstig en altoos met den grootsten 
ijver bezield om mij bij te staan, waar dit noodig was. Mijne 
instrumenten, die ik hem toonde, maakten een’ grooten indruk 
op hem. Vooral ook waren het de magneetnaald en mijn zakmes met 
14 lemmetten, die zijne verwondering in den hoogsten graad 
gaande maakten. Dat hij overigens de waarde van het geld 
zeer goed kende, bleek hieruit, dat hij bij alles vroeg hoeveel 
het wel gekost had. Van hem vernam ik, dat ook de 
minister van koloniën J. C. Bavp, toen hij nog gou- 
verneur generaal van Nederlandsch Indië was, in gezel 
schap des heeren Drarp, chef der Natuurkundige kommis- 
sie, dit punt bezocht had, en bij die gelegenheid vele aantee- 
keningen in zijn zakboek had neergeschreven, een bewijs, hoe 
veelzijdig de heldere geest van dezen hooggeachten man ge- 
vormd is. 
Tegen 4 uren ving het in de dieper gelegene streken 
aan te donderen. Ik dacht aanvankelijk dat het binnenste 
van den berg aan ‘t schudden was, doch de noordwesten wind 
dreef het weder spoedig langs de helling des bergs tot bij mij 
in de hoogte, en hoe naderbij HEt kwam, des te duidelijker 
erkende ik den oorsprong van het gebulder. Met de koudere 
lucht vermeerderde ook de damp, dien de solfatara uitwierp en 
kondenseerde zich in grootere hoeveelheid. Eindelijk was ik 
door het onweder omgeven, de bliksem schoot «aan alle zijden 
hare vurige stralen, en na elke elektrische ontploffing volgde 
