— 405 — 
bodem tot bevestiging der tent geslagen waren, alle sporen 
van mijn bivoeak verdwenen en allen voor de afreis gereed. 
Niet zonder eenig leedwezen verliet ik dit belangrijke punt. 
Aan «de grens van het bosch gekomen, wierp ik nog een’ blik op den 
dampenden bodem, en weinige schreden verder was ik door het we- 
lige, zachte plantenleven, met zijne duizendvoudige armen zoodanig 
ingesloten „dat ik slechts moeijelijk meer kon voortgaan. De weg 
voerde mij nogmaals over de 2e en 3e solfataren terug. Hoe meer ik 
langs de helling des bergs afdaalde, des te meer helderde ook 
het weder op. Defrissche sporen van een’ rhinoceros waren, in 
den vorm van een voet in diameter groote ronde gaten, diep. 
in den bodem gedrukt en konden ver nagegaan worden. Op 
verscheidene plaatsen van den weg waren de struiken en jonge 
boomen neergetrapt en gedeeltelijk van schors en bladen be- 
roofd, die tot maaltijd van den onbehagelijken dikhuid gediend 
hadden. Im de beek die men niet ver van de onderste grens van het 
bosch te doorwaden heeft, had hij zijne ekskrementen laten 
neervallen, in eene zoo groote hoeveelheid, dat ik er ten hoogste 
over verwonderd was. Zij gelijken naar die van het paard, niet 
wat den vorm aangaat, maar door hun inwendig zamenstel en 
komen overigens met de uitwerpselen der koeijen overeen. 
De grens van het bosch werd bereikt. Het gezigt zweefde we- 
der over de bebouwde vlakte, en het gevoel van eenzaamheid, dat 
tot hiertoe eene treurige gemoedsstemming in mij onderhouden 
had, verdween, om plaats te maken voor uitgelatene vrolijkheid 
Mijne schreden werden bespoedigd en snel doorliep ik de hiefelijk- 
groene koffijtuinen om in het huisje te Tjibening mijnen 
intrek te nemen. De opziener was niet te huis of wilde zulks 
niet zijn. Ik liet mij daardoor echter niet afschrikken; de ont- 
beringen hadden mij indringend gemaakt, en ik nam op de 
gemakkelijkst mogelijke wijze van de mij eigenmagtig toegeei- 
gende woning bezit. De kok volgde mijn voorbeeld en weldra 
dampte een goed middagmaal op de tafel. Den volgenden mor- 
gen, toen ook de heer Scmonpmk te voorschijn kwam, 
mij zijn leedwezen betuigende van bij mijne aankomst niet tegen- 
woordig te zijn geweest, brak ik met het opgaan der zon naar 
