— 422 — 
naam, totdat het aan den westhoek van Java met het eiland zelf, 
zijn einde bereikt. Weinige uren westwaarts van zijn’ oostelij- 
ken aanvang zendt het Kendanggebergte eenen met’ het Dui- 
zendgebergte evenwijdig loopenden, echter slechts weinig uitge- 
strekten, en van het laatstgenoemde alleen door een smal dal ge- 
scheidenen, naar het noorden loopenden, bergrug af, die zoo 
het schijnt geen eigen’ naam voert. Het achter den zoo even- 
vermelden rug, westelijk van hem, gelegene Duizendgebergte 
neemt eene noordoostelijke rigting aan. Ofschoon het in zijnen 
uiterlijken vorm zeer veel overeenkomst met den Kendang ver- 
toont, is het echter daardoor van dezen onderscheiden, dat op 
de bijna tot gelijke hoogte blijvende kruin, zich de kegeltop- 
pen in veel grooter aantal verheffen dan bij het Duizendgeberg- 
te het geval is: eene eigenschap waaraan het zijnen naam te 
danken heeft. Ook kan het als eene eigene bergketen beschouwd 
worden, naardien het slechts door kleine heuvels met den Ken- 
dang in verbinding staat. 
De geognostische geaardheid der voorheuvels van het Kendang- 
gebergte, waarover onze weg voerde, is dezelfde, als die wij bij 
de voorheuvels des Salaks vonden: ontleed trachietkonglome- — 
raat. De oppervlakte des bodems is met uit deze stof zamenge- 
stelde blokken op vele plaatsen als bestrooid. 
Nadat men vele grootere en kleinere beken overgegaan is, 
bereikt men nogmaals de Tjikloewoeng, die hier tot de verhe- 
venheid der natuur veel bijdraagt. Zij stort zich in een 160 
voeten diep ravijn naar beneden, welks grootste breedte niet 
meer dan 40 voeten en welks lengte hoogstens 200 voeten bedraagt. 
De bodem van dit ravijn vormt twee verdiepingen, waarvan 
de eerste, ongeveer 50 voeten boven de oppervlakte des bodems 
gelegen is, de andere omstreeks 160 voeten. Hierdoor vormen 
zich twee groote watervallen. Wanneer men met bewondering en 
niet zonder vrees, van de schommelende bamboebrug, die 
over de kloof voert, in het wilde ravijn naar beneden ziet, 
dan heeft de geoloog nog een srooter genot daarbij, eene 
steensoort ontbloot te zien, welke hij vroeger in de ge- 
heele streek nog niet aanschouwen mogt. Hij ontwaart 
