— 70 — 



In 1854<, Lij eene plantwijdte van 4 v. n , voor hontlerd 

 stekken- van riet 14 Y^™- oud, 400 stokken. 



Bij het digter planten verkreeg ik dus van 1000 d. v. 

 gronds 487 stokken. 



Bij het wijder planten slechts 275. 



Daar nu de zwaarte van het digtst geplante riet tot dio 

 van het andere stond, als 100 — 117, wordt de jrewio-ts- 

 verhouding van riet, per eenheid gronds verkregen. 



Op 4 V. D 100 



„ 2 bij 7, V 151 



De driemaal grootere verhouding der uitgestorvene stek- 

 ken , Lij digt planten , werd dus meer dan vergoed door 

 het meerder gewigt aan riet, per eenheid gronds verkregen. 



Ik herhaal het hier, dat deze, voor de grootere plant- 

 wijdte, ongunstige uitkomst, volstrekt niet algemeen toe- 

 passelijk is , en dat , ware op dezen grond een ander tus- 

 scliengewas geweest, zoo als indigo of tabak, en het riet- 

 planten het eerste, derde of vierde jaar herhaald, aller 

 waarschijnlijicst een voor de grootere plantwijdte gunstig 

 resultaat zou verkregen zijn. 



De Lemestino- met o-uano heeft ö'eene 2:roote verandering 

 hierin veroorzaakt. 



Immers in 1853 werden van 100 geplante stekken ver- 

 kregen 150 stokken, in 1854, 470. Dat is, per 1000 □ 

 V. gronds , Lij digt planten 500 , en bij wijder planten , 294 

 stokken. 



De zwaarte der Lemestc stokken verschilde in die beide 

 jaren te weinig , om Lij herleiding op geAvigt in de zoo ovenge- 

 noemde getallen cene noemenswaardige verandering te maken. 



De gewigtsverhouding van met guano Lemest riet, per 

 eenheid gronds, Ledroeg dus. 



Op 4 V. D 100 



„ 2 Lij IV, V 170 



Het samarangscho riet woog, per 100 stokken. 



