— 103 — 



eenio-e m'oote barsten. De uitwendio;c kleur is roostachtio;. 

 Hier en daar , vooral aan het dikkere uiteinde , bevinden 

 zich donkerroode vlekken. Zoo mocijelijk het was om van 

 het eerste stuk een gedeelte af te slaan , zoo gemakkelijk ge- 

 lukte zulks hier, daar zich door het slaan met den hamer 

 onmiddellijk een vrij groot stuk losliet, dat verder op die 

 wijze zonder inspanning te verdeden was. 



Op de breuk is de kleur over het algemeen paars ; som- 

 mige deelen zijn blaauw aangeloopen , andere hebben eene 

 roestkleur. Bij opmerkzame beschouwing blijkt het , dat in 

 de massa zeer heterogene deelen worden aangetroffen. Stra- 

 lige stangvormige zwartgekleurde stukken zijn door de ge- 

 heele massa verspreid, die aan de scherpe kanten of bundel- 

 vormige uiteinden niervormig met roest zijn bedekt. Zij 

 zijn gemakkelijk met het mes in schilferachtige lovers te 

 verdeelen. Daartusschen bevinden zich onregelmatige zwart- 

 gekleurde deelen , als van graphiet of kool , mede gemakke- 

 lijk op gezegde wijze te verwijderen. Zeer spaarzaam , slechts 

 op twee plaatsen , ziet men glinsterende schilfers , als van 

 glimmerschiefer (ijzerglimmerschiefer ?) , terwijl eindelijk de 

 kleine holten zeer scherp zijn begrensd , zooals zulks het 

 geval is bij sommige graszoden ijzerertsen , waar zij inwendig 

 door kieselzuur zijn bekleed. 



De breuk is schelpachtig , stralig , sinterachtig, oneffen. 

 De hardheid wisselt of van 3 tot 4,5. Het soortelijk ge- 

 wigt tr: 3,5G. De zamenhang is los. Ka het polijsten 

 komt eene bruine tot zwarte eenigzins metallieke glans te 

 voorschijn , wel eenige overeenkomst aanbiedende met dien 

 van potlood. De streek is rood tot roodbruin. Het poe- 

 der wordt zeer zwak door den mao-neet aangetrokken. 



