^ 157 — 



Kiezelaarde. 25 cleelen. 



Kalkaardig zand 29 „ 



Schrale kleigrond 40 „ 



Vette kleiaarde 50 „ 



Kleiaarde 60 „ 



Fijne kalkgrond 85 „ 



Tuinaarde 89 



Een blik , zoo op de hier medegedeelde cijfers , als op 

 die, voorkomende op de grootere tabel, is voldoende om 

 het zoo even gezegde te staven. 



Dewijl de kalk en evenzoo de magnesia, hoewel beide 

 een sterk water-terughoudend vermogen bezittende , zelden 

 in genoegzame hoeveelheid aanwezig zijn , om merkbaren 

 invloed te hebben op dit vermogen der gronden , zoo kan 

 men hetzelve beschouwen als eene zamengestelde uitdruk- 

 king van derzelver humus- en kleigehalte. 



In die, gemerkt 1, 4, 7 en S, alle rijk aan humus, zien 

 wij het hoog geklommen. In no. 5, waar het alleen van 

 de humus uitg-aat, is het wel in evenredigheid hooo;er dan 

 in de vier eerstgenoemde; maar de kolom er naast toont 

 aan , dat daarentegen het vermogen om water terxm, te hou- 

 den , betrekkelijk meer daalt dan bij de overige. 



De humus bepaalt dus meerendeels de hoeveelheid vochts, 

 die een grond, bij aanhoudend nat weder, kan bevatten; 

 de kleiaarde van meer blijvende werking, beschut den grond 

 meer tegen het uitdroegen in regenlooze tijden. Hierbij 

 geldt echter het vroeger gezegde omtrent het nadeel van 

 liet te sterke inkrimpen der zware kleigronden. 



Bij droogte zal dus (al het overige gelijk staande) op 

 gronden, zooals no. 7, 8, 1 en 4, het gewas levendiger, 

 krachtiger staan , dan op die als no. 5, welke meer afwis- 

 seling van weder behoeft. No. 7 en 8 hebben verder boven 

 no. 1 en 4 het voordeel , inniger vermengd te zijn met de 

 humus, waardoor zij ook minder hard en steenachtig zijn. 



