— 158 — 



Slaan wij nog een oplettend oog o^j de cijfers , in de twee 

 kolommen, thans onder behandeling, dan blijkt ons, dat 

 zelfs bij een hoog kleigehalte , het teruggehouden quantum 

 van water minder snel klimt dan dat, wat de gronden als 

 maximum kunnen opnemen. Dit is de omgekeerde ver- 

 houding van hetgeen zij , zooals boven reeds is aangemerkt, 

 ten opzigte van de waterdamp der lucht openbaren ; en ik 

 geloof niet te ver te gaan , zoo ik dit als ecne verminde- 

 ring van het, door langdurige regens te vreezen nadeel 

 beschouwe, dat is, als een nieuAv blijk van harmonie in 

 de onderhoudende natuurkrachten. 



In het algemeen noemt men zulke gronden vruchtbaar, 

 welke op eene diepte van 30 a 35 ned. duimen na 8 a 10 

 dagen droogte, na 15 a 20°/^ water bevatten, indien zij 

 namelijk niet uitgeput zijn door langdurige bebouwing zon- 

 der bemesting. Die , welke na zulk eene droogte , op ge- 

 noemde diepte slechts 10°/^ water behouden hebben , noemt 

 men drooge gronden ; en deze zijn hoogstens middelmatig 

 van vruchtbaarheid; maar bij een nog lager vochtgehalte 

 onder de genoemde omstandigheden, zijn de gronden onge- 

 schikt ter bebouwing, dewijl de planten er dan, bij kort- 

 stondige droogte, in verdorren, ten ware zij zeer lange, 

 diepgaande wortels hebben. 



De verkreo-ene uitkomsten toonen nu wel aan , dat al de 

 onderzochte gronden in water-terughoudend vermogen be- 

 neden de straks aangeduide drooge gronden staan , daar dit 

 water bij alle minder dan 10% is. Maar hierbij dient in 

 het oog gehouden te worden, dat deze aardsoorten bij het 

 onderzoek in het Laboratorium, in andere omstandigheden 

 verkeerden, dan wanneer zij nog een deel van den bodem 

 uitmaken. In het laatste geval worden zij bij droog weder 

 telkens verfrischt door den dauAV , en zijn met vocht afge- 

 vende planten bedekt. Bovendien is er een aanhoudende 

 toevoer van vocht uit den ondergrond naar de bovenste 



