— 170 — 



Vooreerst moeten wij bedenken , dat het rust op eenen 

 leemaclitigen , dat is , veel klelaarde bevattenden ondergrond , 

 en daaruit met liet kapillair opstijgende grondvoclit, ge- 

 durig aanvoer bekomt van meer minerale stoffen, dan de 

 zandige bovengrond alleen bevat. IMaar verder is die zan- 

 dige hoedanigheid een voordeel in physiöchen zin, daar zij 

 het uitloopen en versj^reiden der wortels begunstigt , en het 

 lanp" verblijven van vocht in den regentijd belet. 



Doch deze voordeden zijn geenszins van eenen duurza- 

 nien aard, althans niet in vergelijking met die, welke een 

 leemachtige, of zelfs kleiachtige, mits wel bewerkte boven- 

 crond zou aanbieden. 



In dien zin noemt de heer Rost van Tonningen dezen teregt 

 oen der armst van deze gronden. Immers hij bevat, zoo- 

 als wij dadelijk zullen zien , zeer weinig van de , voor het 

 suikerriet , zoo noodige oplosbare potaschzouten , en het ge- 

 halte aan humus, hoezeer goed van hoedanigheid, is te ge- 

 ring, om niet, in zulk een' open' grond, spoedig beneden 

 het mininum te dalen, waarbij nog een tamelijk gewas mo- 

 gelijk is. Ware deze grond gemengd met dien van Ka- 

 rang-anjer, of zelfs indien het suikerrietgewas stelselmatig 

 wierde afgewisseld met een ander, rijk in blad, dat ten 

 deele op het veld bleef of werd afgeweid, dan voorzeker 

 zou deze grond uitmuntende oogsten kunnen opleveren. 



Het is eene opmerkelijke bijzonderheid, dat volgens on- 

 derzoekingen in Europa, kleiachtige gronden meestal p. m. 

 12°/q organische stoffen bevatten. Het gemiddelde der hier 

 medegedeelde uitkomsten geeft (No. 1 , 4,7, 8 , 9,10) 

 11,35%. 



Dewijl de hier bedoelde kleigrondcn alle min of meer 

 lang bebouwd zijn geweest, zou men bijna op het vermoe- 

 den komen, dat deze verhouding een mininum van organi- 

 sche stof in dezelve voorstelt, en dat tusschen dit en het 

 cehalte aan aluinaarde een zeker eenvoudig verband be- 



