— 172 — 



Dat de grond van den proeftuin te Gcnteng zoo rijlc is 

 aan humus , is niet bevreemdend , daar op dit lieuvelaclitig 

 terrein , bijna niets anders dan natuurlijke grassen en M'ilde 

 planten zijn voortgekomen. Er is, in de onophoudelijke 

 verrotting der overblijvende -svortelvezels eene bron van hu- 

 musA'orming, die, bij de nog weinige bewerking, welke de 

 grond ondergaan heeft, meer dan opweegt tegen het verlies 

 door den invloed van regen en zonnehitte op de geslotene 

 oppervlakte te weeg gebragt. 



Niettegenstaande dit hoogc humusgchalte echter, is laatst- 

 genoemde grond door armoede aan ammonia en oplosbare 

 minerale stofTen, verre van vruchtbaar te noemen. 



Deze minerale stoften , welke gezamelijk het anorganische 

 gedeelte van den bodem uitmaken, zullen wij nu bij de 

 gronden van Wonopringo wat nader beschouwen. 



Het zal wel niet noodig zijn , hier de wijze op te geven , 

 naar welke de verschillende stoffen van deze klasse zijn be- 

 paald geworden. Van meer belang zal het wezen, in het 

 kort , iets over derzelver noodzakelijkheid en betrekkelijk be- 

 lang voor den groei van het suikerriet in het midden te 

 brengen 



Ik neem als bekend aan , dat door minerale bestanddee- 

 len van den grond datgene verstaan wordt , wat terugblijft 

 nadat een zeker gedeelte daarvan in een open vat gegloeid 

 is, totdat al het zwarte is weggebrand. Verder dat alle 

 planten en plantendeelen , geene uitgezonderd , onder dezelf- 

 de omstandigheden , eene min of meer witachtige asch terug 

 laten , welke evenzeer derzelver anorganisch of mineraal ge- 

 deelte uitmaakt ; en daarenboven , dat voor elk gewas die 

 minerale stoffen onmisbaar zijn, dat zonder dezelve geen 

 groei, geen leven mogelijk is, en dat de planten die alleen uit 

 den grond bekomen. 



