— 175 — 



zoodanig voor, als die was, zoo na mogelijk, tijdens de 

 vroeger genoemde oogsten van dezelve verkregen waren. 



Deze uitkomsten hebben dus waarde , niet alleen door 

 eene vergelijking onderling, maar ook door ze te beschou- 

 wen in verband met de praktische resultaten en kunnen 

 medewerken om ons voor te lichten in overeenkomstige om- 

 standiglieden. 



Eaezelaarde en potasch , en daarna phosphorzuur , kalk 

 en magnesia, zijn dan de voor den groei van het suiker- 

 riet meest wezenlijke mineralen , en al het overige gelijk 

 staande , zal dus die grond het best voor suikerriet dienen , 

 welke van genoemde zouten het best voorzien is en waarin 

 zij , naar ons persoonlijk gevoelen , in onderlinge verhouding 

 tot die gemiddelde van het suikerriet naderen. Hierbij dient 

 in het oog gehouden te worden , dat een te veel even zoo 

 kan schaden, als een ie weinig; ja door het te veel kan 

 alle plantengroei onmogelijk worden. Tot voorbeeld, som- 

 mige streken van Chili en Peru, waar de grond van het, 

 in mindere verhouding voor den plantengroei zoo uiterst 

 weldadige salpeter, zulke groote hoeveelheden bevat, dat er 

 de oppervlakte als met eene witte korst is overtogen , waar 

 schier geen plantje te zien is. 



Van kiezelaarde zijn alle gronden ruim voorzien; maar 

 deze kiezelaarde komt in twee toestanden voor, namelijk 

 in den oplosbaren en den onoplosbaren. Slechts in den 

 eersten toestand kan het voor den plantengroei nuttig zijn; 

 en het is juist zoodanig, dat de gronden er veelal karig 

 mede bedeeld zijn. 



Het Is hoogst waarschijnlijk, dat dit, ten deele althans, 

 in verband staat met de hoeveelheid potasch , die in den 

 grond en bepaaldelijk in de humus daarvan , bevat is , 

 want de scheikunde leert ons, dat zoo men de ono2)losbare 

 kiezelaarde met potasch smelt of zelfs kookt , een meer of 



