— 177 — 



Ofsclioon nu , wat de potascli aangaat , de twee vruclit- 

 baarste bovengronden niet boven aanstaan , zijn zij er toch 

 voorzelver niet zoo zeer van ontbloot , en is bovendien der- 

 zelver aandeel in oplosbare kiezelaarde ook aanzienlijk ge- 

 noeg, om elke bevreemding over die betrekkelijke vruclit- 

 baarheid weg te neman. Een weinig lager zal ik trachten 

 aan te toonen , waaraan het is toe te schrijven , dat de twee 

 andere bovengronden , trots derzelver hooger gehalte aan 

 kiezelzuur en potasch , alsmede aan ammonia , zooveel min- 

 der produkt hebben opgeleverd. 



De hoeveelheden magnesia en kalk zullen ons thans een 

 oogenblik bezig houden. 



(Tot de naauwkeurige bepaling van het phosphorzuur , 

 in tegen vroordigheid van ijzeroxj^de en aluinaarde, was ons 

 tijdens dit onderzoek plaats had , geene voldoende en goed 

 uitvoerbare methode bekend ; daarom is dat belangrijk be- 

 standdeel hier niet bepaald geworden). 



In deze beide stoffen of minstens in één daarvan, zijn 

 de twee gronden van het distrikt Pekadjangan, die juist 

 het beste gewas hadden opgeleverd, het rijkste. 



Het is vooral die van Pegaden , en inzonderheid de leem- 

 achtige ondergrond, die van beide goed voorzien is, in ver- 

 gelijking van de overige op het veld. 



Bij Bodjongkidoel is, zoowel in onder- als bovengrond , de 

 magnesia gering ; terwijl zij in den boven- en ondergrond 

 van Rowosoko en in den ondergrond van Karanganjar mede 

 weinig beteekenend is. 



Dat deze stof door den kalk kan vervangen worden , 

 althans voor het suikerriet, zou uit het voorbeeld A-an 

 Bodjong kidoel kunnen afgeleid worden, want anders zoude, 

 bij het zoo geringe gehalte aan magnesia, de tamelijk goede 

 produktie van dit veld onbegrijpelijk wezen. 



Men zou met reden mogen verwachten , dat gronden van 

 dezelfdeklasse , uit dezelfde rolsoorten ontstaan , en in aan- 



OC SERIE. DL. II. 12 



