— 289 — 



liet is mij niet ontgaan , dat deze dieren zicli na voleindig- 

 de fermentatie der plant ontM'ikkelen , en daarna in menigte 

 op liet opeengehoopte , onbruikbaar gewordene geblader- 

 te te vinden zijn, vs'aardoor zij gunstige voorwaarden vin- 

 den voor hunne voortplanting. Wilde men dus, volgens 

 mijn inzien, deze onbruikbare resten der plant , in plaats van 

 ze aan verrotting prijs te geven , onmiddellijk na voleindigde 

 fermentatie verbranden , dan zoude men reeds een' gewigti- 

 gen stiip ter hunner uitroeijing gedaan hebben , door het 

 vernietigen van vele duizenden dezer verwoesters. Hierbij 

 zoude het intusschen hoogst geraden zijn , deze verbranding 

 geregeld en bij alle fabrieken eenige jaren lang te herhalen , 

 en het resultaat daarvan zoude niet anders dan frunstii^ 

 zijn. 



Betrekkelijk de oeret zoude het naar mijn inzien goed zijn, 

 zoo lang dit dier zich als larve in de aarde verber£i:t, het 

 vlijtig op te sporen , wat wegens zijne aanmerkelijke grootte 

 nog ligter uitvoerbaar is. 



Om den zoogenaamden worm te dooden , schijnt het mij 

 toe, het raadzaamste te zijn, de plantaadje tot op eene bepaalde 

 hoogte en langeren tijd onder water te zetten, waardoor 

 insgelijks met zekerheid te verwachten is , dat , wanneer 

 daardoor ook niet hunne geheele uitroeijing verkregen wordt, 

 dan toch hun getal en de van hen te verwachten schade 

 aanmerkelijk zouden verminderd worden. Evenzoo zoude 

 het zeer nuttig zijn, de reeds afgeschrevene indigoplanten, 

 alvorens ze in den fermenteerketel te brengen , van de 

 houtachtige stengels , die buitendien geene verwstof op- 

 leveren, af te zonderen en door verbranding te vernie- 

 tigen. 



Aan het bestaan van planten, waarmede de worm zoude 

 kunnen verdreven worden , en zoo als eenige Javanen ze 

 tusschen de indigoplanten plaatsen, misschien met het doel 



