^327 — 



delijk over liaar, en over een laatste gebergte bereikt 

 men het goud- terrein. De marscli naar boven is voor hen, 

 die vlug ter been en aan verraoeijenissen gewoon zijn, onge- 

 veer 3-*- tot 4 uur. Dikwijls, ja bij de minste regens, is de 

 kommunikatie met Poan echter geheel afgesneden , daar de A- 

 jer-besaar op weinige plaatsen waadbaar is, en bij den min- 

 sten regen zoodanig rijst, dat het doorwaden onmogelijk wordt. 



Even voor men aan de eigenlijke goudwerken komt, vindt 

 men de Avoningen van de chinesche bannelingen, eene loods 

 van den sulthan en eène mandocrs-woning, welke op een 

 klein 02:)en terrein gelegen zijn. 



De grond bestaat hier overal uit gele klei (verweerde 

 dioriet), roode klei, blaauAve klei, enz. 



Vroeger werd hier veel goud gewonnen door goudwas- 

 schers van Celebes. Men vindt ook overal sporen van 

 hun verblijf, als diepe kuilen, pinang-, djeroek-boomen en 

 ananas. Na nu nog over eenen berg te zijn getrokken, 

 komt men aan de Paisoe-amas (kalimas) , waar een goud- 

 werk bovenstrooms en een benedenstrooms is aangelegd, wel- 

 ke beiden nagenoeg even veel opleveren. 



De chinesche bannelingen hebben, na overtuigd te zijn van 

 den rijkdom van het terrein , de Kalimas afgedamd , en 

 daarop goten gegraven, tot zij op vasten steen (nog niet 

 verweerde dioriet enz.) kwamen , welken zij nu als bodera der 

 goot behouden. 



In deze goot konden zij nu naar willekeur stroomend 

 water binnen laten. Daarop hebben zij het omringende 

 goudhoudeude terrein allengs in de goten verwerkt; waar- 

 bij het ligtere wegspoelt , en het goud , ijzer/and enz. terug 

 blijven. 



Toen ik mij te Poan bevond , om daar eenige Chinezen te 

 zien , welke aan dysenterie leden en door den moeijelijken 

 weg niet getransporteerd konden worden, werd juist het 



