~ 337 — 



ke hem bevalt, dan wordt deze opgevangen en met geweld 

 medegevoerd ; niet zelden zet de familie van de geroofde 

 echter den roover achterna en volgt een ernstig gevecht. 

 Heeft hij haar echter eens in zijn huis , dan is de woede 

 harer bloedverwanten slechts pro forma en nemen zij spoe- 

 dig de koopsom aan , waarna een algemeene maaltijd den echt 

 besluit. 



Zij gehoorzamen steeds aan de oudsten hunner familie. 



Bij overlijden van den man, mag de vrouw hare droef- 

 heid niet uiten; integendeel zij moet dansen en zingen. Het 

 lijk wordt in eene ruwe kist op eene soort van bali-bali 

 met een afdak geplaatst, waaronder voortdurend vuur gestookt 

 wordt. Berekent men nu, dat slechts de beenderen nog zijn 

 overgebleven , dan wordt de kist met veel festiviteiten ge- 

 opend, de beenderen er uitgenomen en in eene nieuwe kist 

 gedaan, nu begraven en met een klein huisje overdekt. 



"Wanneer een Galelarees het huis van iemand van zijnen 

 stam nadert, dan zal hij nimmer regt daarop toegaan. Op 

 ongeveer 30 schreden maakt hij halt en roept den heer des 

 huizes aan. "Wordt hij nu verzocht binnen te komen, dan 

 nadert hij, nu en dan blijvende stilstaan, en treedt einde- 

 lijk niet dan na nogmaals herhaalde uitnoodiging over den 

 drempel. Verliest hij deze adat uit het oog dan verbeurt 

 hij 30 realen. 



Bewonderingswaardig is verder nog de kunde, die deze 

 menschen aan den dag leggen, om sporen , zoowel van men- 

 schen als van dieren in schijnbaar nog onbegane wildernissen 

 na te gaan. Zij overtreffen hierin alles wat Cooper in zijne 

 bekende werken over de slimheid der noord- amerikaan- 

 sche Indianen verhaalt. 



Bijna allen spreken zij lernataansch. 



