— 451 — 



van het riet, teu deele meehanisch in de wortelspitsen 

 drino-en, hetzij omgekeerd, door den overweligon groei op 

 den nieuwen, in oplosbare zouten nog overrijken grond, 

 bij eeu te rasschen aanvoer in de wortels en geëvenredigde 

 verdamping van zuiver water door de bladen, in beide ge- 

 vallen verkondt ziek ket soortkenmerk als passief; en daar- 

 om is ook de schijnbaar gunstige verkonding, die kier kct 

 gele boven ket roode riet op den moerassigen bodem ver- 

 toont, waarsckijnlijk zonder beteekenis. Alleen voor den 

 fabrikant echter zou zulks , indien ket standvastig ware , 

 eenig belang hebben , altkans de middelen aanwijzen om ket 

 nadeel van zulke gronden iets te verminderen. 



De boven medegedeelde cijfers doen ook zien , dat de hoe- 

 veelheid zouten, in het rietsap aanwezig, niet altijd dezelfde 

 aanwijzing geeft van den groei, de hoedanigheid van het 

 riet. Alleen dan, wanneer een sap betrekkelijk arm in 

 zouten , bevat is in riet , dat eene groote hoeveelheid mine- 

 rale stoften inhoudt , kan het eerste als eene eigenschap van 

 gezond en kracktig groeijend riet beschouwd worden. 



Een gering gehalte van beide , oplosbare en niet opgelos- 

 te , minerale stoffen schijnt met den gezonden r^roei onbe- 

 staanbaar; terwijl een overvloed van oplosbare, zonder even- 

 redige toename der onoplosbare zouten van het riet, enkel 

 bestaanbaar is met eenen weelderigen , snellen groei , waar- 

 mede weekkeid van vezel, ligt afbreken en omvallen van 

 het riet gepaard gaat. 



Zulk een onevenredige overvloed van oplosbare zouten is 

 tevens menigwerf vergezeld van eene wijziging in hunne 

 zamenstelling , bijv. groote toename van chloruren of van 

 zouten met een plantaardig zuur , en daarom in dubbelen 

 zin nadeelig voor den fabrikant. Hierop kom ik aanstonds 

 terug, over den invloed der bemesting op het zoutgehalte 

 sprekende. 



