— 209 — 



ven, vooral wanneer zij met vruchten beladen zijn- Deze vruch- 

 ten hebben eenen eenigzins zuren smaak, cenen tienhoelcigen 

 vorm, waarvan de bovenste iiocken zeer klein zijn, en eene 

 heerlijk roode klenr. Op Smnuira, waar deze boompjes Dapan. 

 genoemd worden, komen zij zoowel voor in de bosschen der 

 lagere streken als in de bergachtige oorden tot op eene hoogte 

 van 20 ÜO voeten: zij behooren daar tot de zeldzamere gewas- 

 sen. 



Bij de vergelijking van het geslacht Dapania met de familie 

 der Connaraceae zoude er eenige overeenkomst te vinden zijn 

 in den blad vorm met die soorten, waarbij de beide zijdelingschc 

 bladen ontbreken. Onder de kenteekenen, ontleend aan de 

 bloem, versterken kelk en bloemkroon, benevens de afwisselen- 

 de lengte der stuifmeeldraden , dien band. Minder trunstifr 

 daarentegen is de zamenstelling , die vrucht en zaden ons aan- 

 bieden en deze zijn genoegzaam, om ons geslacht geheel van 

 deze familie uit te sluiten. De Oxalideae, waartoe ik vroeger 

 bij het onderzoek der vruchten deze plant meende te moeten 

 brengen, hebben veel regt om dit geslacht op te nemen. De 

 kelk heeft door vorm en ligging der deelen vóór de opening 

 daarmede eene groote gelijkenis. De bloemkroon der Averrhoa- 

 soortcn, vrij goed met die van Dapania overeenkomende, wijkt 

 door de ligging der blaadjes vóór de opening van die onzer 

 soort af. In den stand en grootte der stuifmeeldraden vindt 

 men echter gelijkvormigheid. Alleen brengen ons de schubjes 

 aan den voet der stuifmeeldraden eene overeenstemming met de 

 Simarnheae voor den geest. In den aard der vruchten worden 

 wij aan Averrlioa herinnerd, terwijl de zamenstelling en stand 

 der zaden de verwantschap tot de Oxalideae zeer vergrooten. 

 Slechts zoude de ware zaadrok, bij 'Dapania aanwezig, eenige 

 moeijelijkheid doen o]itstaan , omdat volgens het gevoelen van 

 A. De St. Hilaire de OxaVuleae dit orgaan niet bezitten, 

 inaar het beschrevene de buitenste zaadhuid zoude zijn. Ik 

 moet erkennen dit punt bij de Oxalideae nog niet genoegzaam 

 onderzocht te hebben, om dit verschil op te lossen. Niette- 

 genstaande deze overeenkomst in de genoemde kenmerken, wijkt 



