— 294 — 



scheideulieid toegeschreven. Men meende, dat de groene soorten 

 van de Thea vindis L. en de zwarte van de Tkea hohea L. af- 

 komstig Avaren- Sedert werden deze beide species vereenigd en 

 naar het ü-etal van 6 of 9 bloembladen in twee variëteiten 

 verdeeld. Buitendien hceffc men geleerd, dat eene en dezelfde 

 variëteit groene en zwarte thee kan leveren en werkelijk levert 

 en dat de laatste soort over het algemeen, evenals alle javasche 

 soorten, van de meest onvolkomen ontwikkelde bladen gemaakt 

 ■worden (1). 



Nog echter wordt zeer zonderlinger wijze beweerd, dat de 

 groene en zwarte theesoorten in China bereid worden door de 

 bladen te verhitten, ze wieder te bevochtigen, te droogen, nog- 

 maals te verhitten, enz. 



Ik geloof Avel, dat dit alles zeer waar is, voor zoo ver het 

 de zwarte thee betreft, maar voor de groene kan ik het niet 

 aannemen. Het extraktive plantensap namelijk, indien het niet 

 door zuren , zoo als in het Sempsrvivum tectorum , beschermd 

 wordt, en dit is in de theebladen niet het geval, oxydeert spoe- 

 dig, zoodra het aan den invloed van het leven onttrokken is, 

 door de Averking van lucht, warmte en licht en neemt eene 

 bruine kleur aan. De verandering, welke de zwarte kleuring 

 daarstelt, wordt zeer begunstigd door de looistof, die zich 

 gaarne met zuurstof verbindt. De groene theeën kunnen dus 

 niet anders bereid worden, als door eene manipulatie, welke 

 liet sap niet uitperst, want anders zou het bladweefsel zonder 



(1) Het door ons ingesteld onderzoek naar de chinesclie en javasche theesoor- 

 soorten, welke in den handel voorkomen, toont aan, dat zij uitsluitend van de va- 

 riëteit Thea sinensis Sims., welke met Theavirldis L. overeenkomt, bereid wor- 

 den. De bladen dezer variëteit, welke men dikwijls geheel ontwikkeld in de groe- 

 ne thee aantreft, onderscheiden zich door hunne langwerpig lancctvormige ge- 

 daante (7-8 centim. lang en 20 — 24 millim. breed), door hunne dikte en 

 door de digt bij elkaTider geplaatste tanden, welke met eene naar het midden van het 

 blad gebogene punt eindigen. Bij Tkea bohea daarentegen hebben de langwerpig 

 ovale bladen slechts 4 centim. lengte op 2 centim. breedte en zijn dun, hebben 

 verwijderd staande zeer kleine tanden met regte punten. De witte zijdeachtige 

 tezels, welke de jonge bladen bedokkcn zijn minder talrijk, dan bij T. viridis. 



