23 



laatslen noemen wij het geslacht Paardeslaart (Equi- 

 selum) , waarvan nu zeven soorten bij ons bekend 

 zijn; zij groeijen op het akkerland, in moerassen en 

 slooten : het zijn overblijvende kruiden zonder ei- 

 genlijke bladen, met geleedde stengen en kransvor- 

 mende gesleufde takken , zijnde elke geleding omvat 

 door eene eenbladige scheede; de deelen der vruclit- 

 making slaan eindelings , vereenigd in kegelvor- 

 mige vruchtkatjes. Hun zoulachtig zamentrekkend 

 loof wordt soms in de geneeskunst gebruikt. Onder 

 de landlieden hebben allen den naam , zeer schadelijk 

 voor het vee te zijn, zoo als ook haller dit be- 

 paaldelijk van de paarden, koeijen en schapen ver- 

 haalt. Op de weilanden zijn zij derhalve dubbel 

 nadeelig. Bij onze landlieden wordt ^.art^ense Her- 

 moes, Paardestaart , Roobol, Unjer; het Eq.palus- 

 /re, in Holland klein water-paardestaart, in Zuid- 

 Holland en Friesland Hernioes , Kwade-aard , in 

 Groningen Lidruske genoemd; het Eq. limosum 

 heet in Zuid-Holland Pijpkruid , Rijt, ook Groote 

 paardestaart, Hermoes, Breekebeen; Eq. hyemalc 

 wordt Schaafstroo genoemd. 



Ook aan Lycopoditim Selago , eene soort van 

 wolfsklaauw ^ die op de heidevelden van Friesland 

 groeit, heeft men vergiftige eigenschappen toege- 

 schreven: het is een klein plantje, met eene ge- 

 gaffelde opgerigte steng , met takken van gelijke 

 hoogte; de kleine Irjn-lancetvormige, slijfachlige 



