27 



ojjmerking, die de menscli wel Ier hai Ie kan ne- 

 men (1). Ook de hoogst moeilijke onderscheiding 

 der verschillende soorten maakt hun gebruik ge- 

 vaarlijk; van twee soorten , die in gedaante bijkans 

 niet verschillen, is de eene onschadelijk, terwijl de 

 andere een doodelijk vergif bevat. Aan zulke ge- 

 vaarlijke vergissingen moeten, volgens A. DECAN- 

 DOLLE , drie vierde van de vergiftigingen door 

 zwammen in Frankrijk toegeschreven worden. Deze 



(1) Geheel anders oordeelt hierover Dr. H. o. lenz, ïn zijn overi- 

 gens zeer aanbevelingsw^aardig werkje : Die nützliclicn nnd schadlichen 

 Schwamme y u. s. w. Gotha 1831. Hij tracht de zwammen, met uit- 

 zondering der vergiftigen , als een door den algoeden Schepper in de na- 

 tuur verspreid, zeer nuttig, voedsel voor te stellen, hetwelk vooral voor 

 de bewoners van bosschen en bergstrekcn van het hoogste belang was , 

 omdat hunne oogst zoo ligtelijk verongelukt. Wij erkennen , dat wan- 

 neer men tusschen twee kwaden te kiezen heeft, dat is, tnssthen hon- 

 gersnood en voeding met zwammen, het misschien nuttig is, het laatste 

 te kiezen ; ook kunnen wij er ons mede vereenigen , dat deskundigen 

 eene zwamsoort, die nog nooit schadelijk bevonden en ligtelijk te on- 

 derkennen is, tot voedsel nemen. Wij ontkennen echter, dat zwam- 

 men op zich zelve een goed voedsel zijn, al worden zij ook door 

 sommigen goed verteerd. Zoo lang als men geen stellig kenmerk tus- 

 schen eetbare en vergiftige zwammen heeft , raden wij deze spijze af. 

 Lenz erkent dit zelve , en zegt , dat ondervinding ons hierin geleiden 

 moet, iets, dat onmogelijk is, zoo lang het bewezen blijft, dat de- 

 zelfde zwamsoort somtijds onschadelijk , somtijds vergiftig is. Hoe ge- 

 vaarlijk dit voedsel met alle maatregelen van voorzigligheld blijft, blijkt 

 immers daaruit, dat lenz zelve met een zijner vrienden op het punt 

 was, door eene zeer vergiftige zwam, die alle kenmerken van eet- 

 baarheid had , het leven te verliezen. 



