De Honigclauw Is eene eenigzins zoele kleverige 

 zelfstandigheid, die op de bovenste oppervlakte 

 der bladen aangetroffen wordt , en door eene zie- 

 kelijke uitzweeting der plant schijnt te ontstaan. 

 (h. c. van hall, gedachten over den Honigdauw 

 in Bijdragen tot de Nat. Wet. III. 303 en IV. 

 411 enz.) 



Alle deze wezens nu worden teregt voor nadee- 

 lig voor de gezondheid van menschen en dieren 

 gehouden , waarover wij ons niet mogen verwon- 

 deren, daar zij de eigenschappen der zwammen be- 

 zitten. Zelfs LENZ , deze anders zoo behendige lof- 

 redenaar der zwammen, houdt dezelve voor scha- 

 delijk. Wie hiervan, vooral ten opzigte van vee- 

 artsenijkunde , iets meer wil weten , die leze het- 

 geen A. NUMAN en L. MARCHAND daaromtrent heb- 

 ben opgeteekend (Veeartsenijkundig Magazijn, door 

 Dr. A. NUMAN , Directeur van 's Rij ks- Veeartsenij- 

 school , II. 1.). De Honigdauw wordt door le 

 FRANCQ VAN BERKHEiJ en NUMAN voor eene der 

 oorzaken van de tonghlaar der runderen en het 

 ongans of de leverziekte der schapen gehouden. 



FoURCROY en vauquelin vonden in brandige 

 tarwe eene groene, boterachtige, scherpe, stinken- 

 de olie (33, 4 p. C.) , eene in water oplosbare 

 dierlijke zelfstandigheid, enz. (gehlen's Journal. 

 VI. bl. 448). 



