54 



giften koudvuur en bloedbrakiiig ; uitwendig op de 

 liuid trekt hij blaren. — Gedurende den bloeitijd 

 is de Aronskelk minder scherp. 



Als tegengif raadt men vette olie en zuren , vooral 

 azijn , aan. 



Tot deze familie behoort ook nog de in onze 

 moerassen niet zeldzaam groeijende 



Calla palustris L. of water- alangenkruid (Cl. 

 Monoecia. Ord. Polyandria). Zij heeft de gedaante 

 van den Aronskelk, onderscheidt zich echter door 

 de veelzadige bes, terwijl die van den Aronskelk 

 maar één zaadje bevat. De bladen zijn hartvormig, 

 de bloemschede vlak, en de bloemkolf geheel met 

 helmknoppen en vruchtbeginselen bedekt. Tot dus- 

 Ter is dezelve gevonden bij Oldbroek op de Veluwe ; 

 tusschen Rotterdam en Gouda, langs den Hoogendijk; 

 achter Westbroek bij Utrecht; bij Lochem , tusschen 

 Hartskamp en Barneveld; bij Elburg j bij Nijmegen; 

 achter Zeyst bij Utrecht, enz. 



Haar wortel is zeer scherp bij tend , en zal , versch 

 gebruikt, zonder twijfel zeer nadeelig zijn. Door 

 het droogen gaat de scherpe stof verloren , en in 

 Zweden droogt men deze wortels, zoo als linnaeus 

 verhaalt, in de zon of in ovens, maalt ze, en ver- 

 mengt het meel met het graan. 



