73 



Ie zyu, en over IieL algemeen mag men Jen Taxus- 

 6oom tot de scherp-verdoovende planten rekenen. — 

 Peretti vond in de bladen: eene bittere etherische 

 olie, eene bittere niet kristallizeerbare stof, gele 

 kleurstof, hars, looistof, galnotenzuur, bladgroen, 

 slijm, suiker en appelzure kalk (Journ. de Ckim. 

 méd., XIV. pag. 536) (1). 



Uit de familie der netelacutige gewassen , 

 Urticeae , vermelden wij korlelijk den 



Hennep , Cannabis saiiva L. Het versche blad van 

 dit zeer bekende kruid heeft een en zeer sterken , on- 

 aangenainen, verdoovenden reuk, en wordt in de Oos- 

 tersche landen, in verbinding met opium, tot het 

 bereiden van verdoovende dranken gebezigd , b. v. 

 van den Molac. Ook de gedroogde bladen worden 



(1) Van de Kaljesdragcndc GcKussen (Amentaceae) , vermelden wij 

 hier met een woord de Beuk, Fagns sylvatica L. , die op zich zelf 

 niet vergiftig kan genoemd worden, echter in de zaden een vlugtig, 

 eenigzins loogzoutachtig , vergiftig beginsel, Fugïne, bevat, hetwelk 

 BEKBERGER en BDCHNER Ontdekt hebben. Reeds vroeger had men daar, 

 waar deze vruchten tot spijze dienen , na het menigvuldige gebruik 

 derzelve, zware hoofdpijnen, razernij enz., zien ontstaan (baühin, His/. 

 PI., T. I. p. 121), zoodat men geloofde, dat er eenig blaauwzuur in 

 bevat was. 7 grein Fagine dooden binnen 9 uren eene kat , onder ver- 

 schijnselen van narcotische vergiftiging (Brandes Archiv , 1835, pag. 

 149). Dat deze vruchten voor paarden en varkens nadeelig zija, is 

 eene onde opmerking. 



