UI 



ben duizeligheid, geestverwarring, convulsien , ver- 

 dooving en den dood ten gevolge (1). Orfila [Toxi- 

 cologie^ Tom. II. p. 147) besluit uit zijne proeven, 

 dat de wortel in het voorjaar minder vergiftig is, 

 dan gedurende den zomer; verder, dat het sap 

 der bladen niet zoo vergiftig is, als dat des wortels; 

 dat de gedroogde plant minder vergiftig is, dan de 

 versche. — Vele voorbeelden hebben bewezen , dat 

 de uitwaseming reeds zeer verdoovend is. Boer- 

 HAAVE ondervond, bij het bereiden van eene pleister 

 uit het kruid, zware bedwelming (haller , Hist. 

 stirp. Helvet. N°. 580). Zes druppels water- 



houdende Hyoscyamine doodden volgens brandes 

 eene mosch bitmen weinige minuten. [Annal. d. 

 Pharm. I. 1.) — In de lijken, die .spoedig rotten, 

 vond men geene ontsteking der ingewanden, het- 

 geen ORFILA echter tegenspreekt. Flourens zag 

 bloedige uitzweeting in de hersenen, even als na 

 het gebruik van Opium. 



Men zegt, dat koeijen, varkens, geiten en paar- 

 den (2) deze plant zonder nadeel eten; schapen 



(1) Zonder twijfel is dit gewas een der hevigste vergiften uit deze 

 familie. Een Leydsch Student had zich aan het gebruik van groote 

 giften Aconitum, Belladonna, enz. gewendj doch het onvoorzigtig gebruik 

 van Hyoscyamus maakte hem krankzinnig en lam. Boeiiiiaate genas hem. 



(2) Paardenlvoopers zouden volgens RENARD (bij hurray, App. med. 

 I. p. 445) de zaden tusschen dci; haver doen, ten einde de paarden 

 vel te maken. 



