137 



leiddraad zyn. De bloeijende plant is gemakkelijk 

 door hare gehalveerde omwindselljes, eii de witte 

 bloemen, die bij Pieterselie eenigzins groenachlig 

 zijn, te onderkennen. De stengen der Hondspie- 

 terselie zijn ook meestal als met eenen dunnen, 

 wasachtigen dauw bedekt, die bij de gewone Pie- 

 tei'selie niet gevonden wordt. De Pieterselieworlel, 

 eindelijk, is veel grooter (I). 



Bij vergiftiging moeten dezelfde tegemiddelen als 

 bij den gevlekten scheerling toegediend worden. 



Behalve de hier genoemde schermbloemige gewas- 

 sen, bezitten nog andere inlandsche soorten derzelve 

 nadeelige eigenschappen , hoewel in geringere mate , 



b. V. , CHAEROPHYLLUM SYLVESTRE L. , of TVÜde 



Kervel^ deszelfs wortel zoude des winters scherp- 

 verdoovend zijn. 



Myrrhis temula. L., wordt door vele schrijvers 

 voor narcotisch gehouden. 



SiUM Latifoliüm L., breedbladige ff^ater-Eppe, 

 eene in alle onze slooten zeer gemeene plant , zoude 

 in den wortel nadeelige eigenschappen hebben, zoo- 



(l) Hoe gevaarlijk het sap der wortels van de Hondspieterselie wor- 

 den kan, blijkt uit de door wiTir.KE opgeteekendc vergiftiging van twee 

 kinderen (rust, Magazin , B. 31. bl. 373). Een zesjarige jongen bij 

 Regensburg nuttigde den verschen wortel voor Pieterselie , en stierf 

 spoedig daarna. 



