157 



bladen hebben geenen zeer standvastigen vorm , on 

 verschillen zeer in grootte. 



De bladen en stengen zijn, volgens krapf, bij- 

 kans geheel werkeloos, en zouden volgens hem en 

 naar het getuigenis van li.nnaeus [Amoen. Acad. 

 T. VI, pag. 127) in Zweden als groente gekookt wor- 

 den. De wortelknollen echter zijn, vooral vóór den 

 bloei, zeer scherp en blaartrekkend. 



Ook de overige inlandsche Ranonkels zijn meer 

 of minder scherp en nadeelig, doch in geringere 

 male. De groote Ranonkel {R. Lingua) met lancet- 

 vormige, eenigzins gezaagde, bladen, heeft veel over- 

 eenkomst met de Egel-R., doch is in allen deele 

 grooter. Zij groeit menigvuldig in slooten. De 

 gulde R. {R. auricomus) ^ de Knol-R. {R.hulhosus)^ 

 de behaarde R. {R, Philonitis) , de kruipende R. 

 [R. repens) , de veelbloemige R. (R. polyanthemos), 

 de Akker-R. [R. arvensis) , de scherp gescfmbde R. 

 (^R. muricatus) hebben in houding der bladen en 

 door de gele bloemen eenige overeenkomst met de 

 gemeene R. ; de water R. [R. aquatilis) en de klim- 

 opbladige R. [R. hederaceus) groeijen op vochtige 

 plaatsen en in slooten, en onderscheiden zich door 

 de witte bloemen. Allen kunnen echter gemakke- 

 lijk als Ranonkels erkend en als zoodanig gemeden 

 worden. R. aquatilis iS zoo scherp , dat deszelfs 

 kruid op de huid blaren trekt. Eene, op de ber- 

 gen van Duitschland en Zwitserland groeijende, zeer 



