161 



PESCHIER en brandp:s afzonderlijk daargesteld heb- 

 ben, zij noemen hetzelve Aconitine {Berl, Jahrb. 

 d. Pharm. B. 21, p. 402); de hoeveelheid was ech- 

 ter zeer gering. Volgens de nieuwe ondei'zoekin- 

 gen echter van hesse (geiger u. liebig Annalen, 

 Bd. VII) zoude deze stof als zoodanig vervallen: hij 

 vond in de bladen van Aconitum JYapellus, eene 

 bittere, hoogst vergiftige, maar niet scherpe, basis, 

 welke zuiver zijnde, witte korreltjes of doorschij- 

 nende, als glas glanzende, stukjes vormt, die in 

 alcohol en ether gemakkelijk, in water moeijeliik 

 oplosbaar zijn. 



Brugmans overtuigde zich door proefnemingen, 

 dat dit gewas door de kweeking een groot gedeelte 

 zijner vergiftige eigenschappen verliest. Hij zelf 

 gebruikte eene vrij groote hoeveelheid van de bla- 

 den en wortels zonder nadeelige gevolgen. Wepfer 

 merkte reeds op, dat de plant in noordelijke lan- 

 den minder vergiftig was, dan in zuidelijke. Nees 



jaar 1524 de wortel van <le Monnikskap, op bevel van Paos glemess VII, 

 te Rome aan twee roevers, en in 1561 te Praag, op bevel des Kei- 

 zers, aan t«'ee andere misdadigers, door den bekenden MATTHiOLrs toe- 

 gediend. Eene draclima des wortels aan een' van die ongelukkigen ge- 

 geven, was aanvankelijk werkeloos, toen ecbter M. hem ook van de 

 overige deelen der plant, bladen, stengen enz. gegeven had, zag men 

 na eenige uren de verschrikkelijke werking van het gif in al zijne 

 kracht, waaraan een npoplectische dood een einde maakte. Een, die 

 spoedig braakte , bleef behouden. (Matthiolcs, Comvient. ia Dioscorid, 

 ed. C. Bavliin. p. 768.) 



11 



