(i? 



lueii , iiuizij ujL aiideic oiis üuijekoiiJe oorzaken, 

 eleii zij planten , die voor hun nadeelig en zeil 

 vergiftig zijn. 



Het behoeft geen betoog, dat het voor den Land- 

 huishoudkundige van groot belang is, te vv^eten, 

 welke inlandsche planten door onze huisdieren 

 al of niet gegeten worden , M^elke bepaald na- 

 deelig, welke heilzaam voor hun wezen kunnen. 

 Hierop immers steunt hoofdzakelijk de bepaling, 

 voor welke soort van veeteelt deze of geene land- 

 streek het meest geschikt, en welke de betrekke- 

 lijke waarde der onderscheidene hooi- en weilan - 

 tien zij. 



LiNNAEUS, die zulke diepe inzigten in de huis- 

 houding der natuur had , en dezelve eenvoudig en 

 Jreffend wist toe te passen, begreep spoedig hel 

 groote gewigt dezer zaak , en deed derhalve voor- 

 al op zijne reizen door Zweden, niet alleen zelf 

 vele naauwkeurige waarnemingen en opzettelijke 

 proeven, maar spoorde ook zijne toehoorders tot 

 dit onderzoek aan. De uitkomsten hiervan wer- 

 den in den nog altijd belangrijken Pan Suecus 

 (1749) bekend gemaakt. 



Voornamelijk door den reuk en smaak schijnen 

 de dieren de schadelijke van de onschadelijke plan- 

 ten te onderscheiden. Belangrijk is hierbij intus- 

 schen de opmerking, dat ook de ondervinding hen 

 hierin eenigzins schijnt te leiden. Linnaeus ver- 



