68 21. PALMAE. 



men die spruiten 's ochtends, als de doorns het beklimmen van den 

 boom het minst bemoeilijken, afsnijdt. Of wel, men kapt den boom 

 om, als het beklimmen te gevaarlijk wordt geacht. Die spruiten 

 worden in heet water gelegd, de bladnerf er uitgenomen en ver- 

 volgens het blad uitgespreid en geschraapt, totdat de bovenste 

 bladhuid als een vlies overblijft. Dit vlies wordt ten slotte met de 

 nagels of een aangescherpt stukje bamboe tot smalle strooken ge- 

 spleten die, na geverfd te zijn, al of niet met garen vermengd, 

 worden geweven. (Rumph.) 



In het Museum. 



Mus. No. 4351 Hakoer — Piroe— West Ceram (Res. Ambon) 

 a Vezelstof. 

 b Weefsel. 



Zalacca edulis, BI. 



De salak is een struik, zegt Rumphius (V-113), in wasdom 

 een jongen rotanstruik zeer gelijk, een leelijk, onhandzaam ge- 

 was, dat alleenlijk gehavend wordt wegens de lekkere vruchten, 

 die men rauw kan eten. 



Vruchten. Dc fraaie vruchten bevatten in rijpen staat nog een weinig looi- 



zuur en zijn daarom wrang. Men treft er echter aan, waarbij die 

 wrangheid nagenoeg onmerkbaar is. Is het vruchtvleesch om de 

 pit korrelig, dan spreekt men van Sö/fl/:/7(7s/r; deze bijzonderheid 

 wordt als een gewenschte beschouwd (Jaarboekje v/d Vereeniging 

 Ooftteelt 1903 4 bl. 70). 



Zaden. [)e pas Ontkiemde salakpit wordt volgens Mevr. Kloppenburg 



te eten gegeven aan kinderen bij wie het fondement dikwijls uit- 

 schiet. 



Het overige, dat Hasskarl (Het Nut, 787), Filet (No. 7385) en 

 De Clercq (3847) daarvan vermelden, is twijfelachtig en in ieder 

 geval zonder veel beteekenis. Jasper en Pirngadie (Vlechtwerk bl. 

 39) zeggen, dat in de Pad. Benedenlanden de schil der stengels 

 zonder eenige andere bewerking dan drogen als vlechtmateriaal 

 wordt aangewend. 



In het Museum. 

 Mus. No. 8062 Salakvriichten op formol. 



Rotan. 



Algemeen. Rotan bcstaat uit de houtige stammen van meestal klimmende pal- 

 men, behoorende tot de geslachten C a 1 a m u s, D a e m o n o r o p s, 



herkomst'^ Korthalsia en P 1 e c t o c o m i a, waaraan nog zijn toe te 

 voegen de minder goed bekende geslachten Ceratolobus, 

 Myrialepis en Plectocomiopsis. 



Bij het geslacht Calamus zijn de stammen meestal bedekt met 

 een glazuurlaagje, bestaande uit een kiezelachtige zelfstandigheid, 

 welke daaraan het voorkomen geeft, alsof zij bestreken zijn met 

 vernis. De Korthalsia's missen het glazige oppervlak van de Cala- 

 mus-soorten; dientengevolge zijn zij in den handel minder gezocht, 

 hoewel zij dikwijls zeer sterk en daarom bij de inlanders veel 

 in gebruik zijn voor dezelfde doeleinden als de Calamus-soorten. 

 De verschillen tusschen Calamus en Daemonorops zijn volgens 

 Beccari van botanischen, biologischen, aard. Ridley zegt, dat de 



