CALAMUS. ■ 75 



Calamus Burckianus, Becc. 



Volksnamen. Soend: Howe baloekboek. 

 De spitsen der dunne, kruipende stammen van Howe baloek- 

 boek worden in asch gepoft (waardoor haar de bitterheid wordt 

 benomen) en dan g;egeten. De stammen zelf zijn als touw niet 

 sterk (Hasskarl, Hel Nut No. 370). 



Calamus caesius, BI (C. gl au ce se e n s, ö/). 



Volksnamen. Mal: Rotan sèga bënêr, R. sèga boeh, {N[a\ak- 



ka), R. sêgar, (Malakka), R. sèga, R. sëga bètoel, R. 



sëga Ut (Born.), R. taman, (Borneo). Voorts op Borneo 



nog: R. sigi, R. Oejang-oejang. 

 Volgens Beccari een hoog klimmende, nog al slanke rotan, de 

 beste van alle bekende rotan-soorten. 



Van Rotan taman zegt Tijl in het Tijdschr. v. N. & L. in N. I. 

 dl. 19—1874 — bl. 63, dat zij is zeer buigzaam en sterk, daarbij voorkomen. 

 gemakkelijk te bewerken en dat zij voorkomt zoowel op hoog als 

 op laag terrein, zoowel op zand- als op kleigrond. Leembruggen, 

 die de cultuur van Calamus caesius, 5/ beproefde in de Lampongs, 

 zegt in het zelfde tijdschrift dl. 59— 1899— bl. 262, dat de rotan sëga 

 in het wild voorkomt voornamelijk in niet te zwaar bosch langs de 

 boorden van beekjes en moerassen, doch alleen op die plaatsen, waar 

 ook bij overvloed van water de wortels niet in het vocht staan. 

 Deze uitmuntende glansrotan is natuurlijk van oudsher naarstig 

 gezocht, zoodat zij— naar Te Wechel, toentertijd Civiel Gezag- 

 hebber te Boentok (Borneo), in zijn nota aan het Vezelcongres te 

 Soerabaja in 1911 mededeelde — in het wild niet veel meer wordt 

 aangetroffen en men is overgegaan tot aanplanten. Hij zegt, dat 

 daarvoor geschikt zijn alléén de pamatang-gronden, dat zijn de 

 hoogere rivieroevers. 



Omtrent de cultuur zijn verschillende mededeelingen voorban- cuituur. 

 den. Boers te Bandjermasin, wiens tuinen rotan opleveren die van 

 bijzonder goede kwaliteit moet zijn, deelt daaromtrent in Teysman- 

 nia 1902 bl. 194 mede, dat rotan taman en rotan irit (Calamus 

 trachycoleus, Becc) een vochtigen bodem noodig hebben en even- 

 goed groeien op hooge als op lage gronden, doch niet in moe- 

 rassen. De beste resultaten worden verkregen door het uitkappen 

 van rintis (paden in het bosch) van 2 M. breedte, in de richting 

 Oost-West. In die rintis worden dan de jonge rotanplanten uitge- 

 zet op afstanden van minstens 6 bij 8 M. De bevolking, zegt hij, 

 plant gewoonlijk te dicht opeen, waardoor het uitstoelen belem- 

 merd wordt en voorts de steunboomen breken als gevolg van de te 

 zware belasting. Groote schade wordt daardoor aan den aanplant 

 toegebracht. Verder groeien bij te nauw plantverband de rotan- 

 stengels zoo verward door elkaar, dat bij het snijden een ratio- 

 neele behandeling niet wel mogelijk is en men dientengevolge 

 vele korte stokken krijgt, waardoor de waarde nadeelig wordt beïn- 

 vloed. Een rotanstoel toch kan even groot worden als een bam- 

 boestoel en 50 — 100 klimmende stengels uitschieten, die een lengte 

 kunnen bereiken van 30 tot 40 M en meer. Bij voorkeur zal men 

 dus als steunboomen soorten moeten kiezen, die een taai hout 

 bezitten en waarvan de wortels geen te groote verspreiding aan 



