MONSTERA — AMORPHOPHALLUS. 151 



Spathiphyllum conimutatum, Sc/iott. 



Volksnamen. Alf. Minah: Maiocnak, Toenak, Tocndak. 

 Kruid, 2'/2 M- lioog, in sommige streken van de Minahassa in 

 het oerwoud overheerschend, niet zelden gezellig groeiend. De 

 jonge bladeren worden gekookt als groente gegeten (Koorders' Bladeren. 

 Minahassa, bl. 303). 



Lasia spinosa, TInv. (L. h e te r o p liy 1 1 a Schott,L. Zol- 



1 i n ge r i i, Schott. 



Volksnamen. Mal: Gali-gali Soend : Sampi. 

 Opgerichte, gestekelde moerasplant met 20 — 40 cM. lange, pijl- 

 vormige bladeren. Van der Burg (Geneesheer 111 bl. 712) deelt mede, 

 dat een aftreksel van den wortel aan kraamvrouwen wordt gegeven Wortei. 

 en een afkooksel van wortel en kruid bij koliek. De fijngewreven 

 bladeren bezigt men uitwendig tegen buikpijn, met water gewreven Bladeren. 

 ais omslag o;)k bij andere pijnen (in de gewrichten en in de bee- 

 nen). Volgens Hasskarl's Nut (No. 791) worden de jonge bladeren 

 van sampi afgekookt bij de rijst gegeten, doch zijn scherp van 

 smaak; volgens De Clercq (No. 1996) eet men den geschilden 

 stengel gekookt. stengel. 



Amorphophallus campanulatus, Bl. 



Volksnamen. Mal: So^'u-e^-— Soend : Atjocng, Hens, Socwëg— 

 Jav: Iles-ilès, Walocr— AU. Minah: Sawa, Tétcroeng. 



Kruid, in blad zeer veel gelijkend op een Tacca (zie beneden). 

 Volgens De Clercq (No. 210) worden de scherp smakende knol- Knouen. 

 len (Telinga-aardappelen) in tijden van schaarschte gegeten ; vol- 

 gens mondelinge mededeeling van Dr. Boorsma worden zij wel 

 door kinderen in schijven gesneden en geplet in de zon gelegd 

 tusschen bladeren van /liya/-^/w<:z/-(Ficusspec), waardoor de scherpte 

 zou verdwijnen. Ook wordt de tot een brij gestampte knol als tapël 

 op den buik aangewend tegen verstopping. 



De Clercq bericht verder, dat de stelen op B'ali aan varkens steien. 

 en jonge koeien worden gegeven, om de teeldrift vroeg op te 

 wekken. 



Voorts vindt men in de literatuur vermeld (o.a. bij Filet No. 

 750), dat uit den knol met veel zorg zetmeel wordt bereid, dat zetmcei. 

 voor brood geschikt is. Vermoedelijk vindt dit bericht zijn oor- 

 sprong in Rumphius, die onder den naam van Tacca phallifera 

 in dl. V bl. 326 een wilde plant beschrijft met 2'/2 voet hoogen 

 steel, bij den grond een arm dik, ruw, bleekgroen met groote, 

 doch niet bijzonder in het oog vallende vlekken, welke steel één 

 groot, samengesteld, lichtgroen blad draagt. De knol is uitwen- 

 ding bruin en bultig, van binnen wit en sappig. Op Ambon wer- 

 den die knollen niet gebruikt, doch wel op Banda, waar men — 

 zegt Rumphius — geen sago heeft. Als bladeren en stelen verflenst 

 zijn, worden de knollen uitgegraven, geraspt en 4 of 5 dagen in water 

 geweekt. Het zetmeel wordt gegeten, doch het riekt sterk en is 

 niet fijn noch zuiver wit. De lauwe knol, fijngewreven, wordt ge- 

 bruikt voor het zuiveren en heelen van diepe wonden, veroorzaakt 

 door pijlen en het trappen in voetangels. 



Als inl. namen geeft Rumphius op o.a. Mal. Mol: Taka bësar, 

 Taka koelat, Taka oetan. 



