160 23. ARACEAE — 32. BF^OMELIACEAE. 



Pistia stratiotes, L. 



VolksiianiLMi. Mal: Kiamban<j[ — Soend: Kiapoe — ][i\;: Apon- 

 Apon, Kajoe apoe ~ N\aó; Pëjapcli. 



Plantago aqiiatica, zegt Rumpliius (VI — 177), is een kruid 

 als onze kropsla, hetwelk wast in stilstaande wateren met sjikkigen 

 bodem, doch het neemt zijn voedsel uit het water op, daar de 

 wortels den bodem niet raken. Daar het geen vastheid heeft aan 

 den grond, wordt het door den wind heen en weer gedreven 

 Het plant zich voort door uitloopers en beslaat weldra het ge- 

 heele watervlak. Alsdan echter sterft het voor het grootste deel 

 uit, doch de overblijvende jonge planten vermenigvuldigen zich 

 zeer snel, zoodat spoedig de oude toestand wordt hersteld. De 

 Javanen planten het in hun vischvijvers, omdat de garnalen zich 

 gaarne daaronder ophouden. 



De smaak is eerst laf, doch daarna bijtend scherp. Klein ge- 

 sneden en met rijst gemengd, voedert men er jonge eenden mee 

 en de Chineezen mengen het gekookt onder het voer der varkens. 

 Rauw weigeren deze dieren het te eten (Rumph). 



in Straits Bulletin 1911 bl. 150 wordt gezegd, dat Kiambano 

 in de Straits op groote schaal wordt geplant in kleine vijvers, 

 omdat het steeds een gezocht varkensvoeder is geweest. 



25. FLAGELLARIACEAE. 



Flagellaria indica, L. 



Volksnamen. Mal: Rotan dapit, R laki, R. lancmg, R. mam- 

 bang (Banka), R mantji (S.W.K.), R. tikoes (Men.) — 

 Soend: Owar — Jav: Wowo — Alf. Ambon. Ai wara, 

 Wo/ö, Walo, Wara, U^öro — Ternate: Oerioma — Minah: 

 Pondos im bakajoe, P.i. bolai, PA. kawok. 

 Deze algemeen in geheel Indie voorkomende plant beschrijft 

 Rumphius (V — 120) onder den naam van Palmijuncus lae- 

 V i s, doch merkt dadelijk op, dat hij dat doet om het gewone 

 gebruik te volgen, daar zij met de rotan niets gemeen heeft, behalve 

 dan den stengel. Zij groeit meest aan de kust en in lichte bosschen, 

 kruipend door de ruigte, doch in het bosch loopt zij de boomen 

 op en wordt redelijk lang. 

 steuRei. Het onderste deel van den stengel is wat houtachtig, recht 



en stijf, zoodat men wandelstokken daarvan kan maken, doch 

 verder is hij biesachtig, taai, grof van draad, een vinger dik of 

 minder, van buiten groen, van binnen wit, niet gedoomd of ge- 

 leed zooals de rotan. Van planten, die op steenachtige plaatsen 

 groeien, zijn het onderste deel van den stengel en de wortels 

 somtijds eenigszins welriekend. 



De stengel wordt gespleten en dient tot allerlei bindwerk; het 

 uiterste einde met de jonge bladeren, fijn gewreven en in water 

 geweekt, wordt gebruikt om het hoofd te wasschen om het uit- 

 vallen van 't haar te beletten en den groei te bevorderen. 

 Bladeren. [)q versclic bladcrcu, die aan den top in een eigenaardige als 



een horlogeveer gewonden rank eindigen, dienen gekauwd den 

 Ambonneezen tot pleister, als zij in het bosch eenige lichte ver- 



