174 38. LILIACEAE. 



pas na vier jaar en dat men op den volgenden oogst opnieuw 

 vier jaar moet wachten. 



Alleen reeds het zeer gematigde klimaat, dat klaarblijkelijk deze 

 plant vereischt, maakt het niet waarschijnlijk, dat zij ooit voor 

 Ned. Indië van daadwerkelijk belang zal worden, niettegenstaande 

 van tijd tot tijd bericiiten worden vernomen van plannen, om tot 

 invoering ervan in de vezelcultuur te geraken. 



In het Museum. 



Mus. No. 3726 Nieuw-Zeelandsch vlas— Geschenk van de Hceren Zeilma- 

 ker & Co. te Amsterdam. 

 „ „ 3999 Official grades van ld.— Wellington— Nieuw-Zeeland. 



a. Common 



b. Fair 



c. Goodfair 



d. Fine 



c. Superior. 



Aloe vera, L. 



Volksnamen. Mal: Lidali boewaja. 



Onder den naam vam Sempervivum majus indiciim 

 beschrijft Rumphius (V — 271) een der zeer talrijke, doch hier 

 niet veelvuldig voorkomende aloë-soorten als een struik, met zijn 

 krommen steel of stam ter dikte van een duim en ter lengte van 

 een span, op de aarde liggend en met bladeren, l'/2 voet lang. 

 Die bladeren worden vergeleken bij een drakentong; zij zijn langs 

 de kanten met stijve doorntjes bezet, zeer sappig, dik en broos 

 en gevuld met een dik, groen en slijmerig merg, waaruit men 

 een massa taai slijm kan persen. Dit sap, zegt Rumphius, is niet 

 bijzonder bitter, slechts walgelijk van smaak, zonder scherpte 

 en ongeschikt om er aloë van te maken '). Toch wordt het 

 bekende aloë, het ingedikte of ingedroogde sap uit de afgesne- 

 den vleezige bladeren van A. ferox, Mill, A. africana, Mill. en 

 vele andere, óók verkregen uit A. vera, L. Het wordt volgens Vor- 

 derman (Geneesmiddelen 1) voor den inlandschen medicijnhan- 

 del aangevoerd van Bombay en is hier bekend als Djadam of 

 Djadam arab. Als purgatief schijnt het bij de inlanders niet in 

 gebruik te zijn, doch te worden gebezigd tot het heelen van 

 wonden. Uit Van der Burg's mededeelingen (Geneesheer III — 332) 

 zou men kunnen lezen, dat op Java aloë wordt gemaakt, doch 

 dit is zeker niet het geval. 



Rumphius zegt dat de Maleiers het sap, gedrukt uit de ver- 

 warmde bladeren, met witte suiker vermengen en drinken tegen 

 asthma en aamborstigheid en dat het sap of de gewreven bla- 

 deren op brandwonden toegepast, het vormen van blaren tegen- 

 gaat. De bladeren geschild en het merg in stukken gesneden, met 

 stroop en rozenwater gegeten als tjintjao, is lafzoet van smaak, 

 doch geneest beginnende longtering en kalkachtig urineeren bij 

 gonorrhee. 



Door verkeerd lezen maakt Filet (1872) daarvan, dat de tjintjao 



'). Deze bijzonderheden maken het twijfelachtig, of de door R. beschre- 

 ven plant inderdaad wel A. vera is, omdat het sap daarvan zeer bitter is. 

 Ook is A. vera stamloos. 



