178 38. LILIACEAE — 40. AMARYLLIDACEAE. 



worden gebruikt in plaats van rotan. Oud geworden zijn zij bleek- 

 geel van kleur en zoo hard en stijf, dat men ze voor wandel- 

 stokken kan gebruiken. Zoolang de stengels nog niet hooger zijn 

 dan 2 a 3 voet, zijn de bovenste punten omtrent een hand lengte 

 malsch en week en kunnen worden gegeten als asperges. De 

 jonge, nog weeke uiteinden der stengels met de voorste malsche 

 bladeren worden door de Ambonneezen gekookt onder andere 

 moeskruiden (Rumph.J. 



Smilax megacarpa, D.C. 

 In de Preanger Regentschappen wordt somtijds van uit het 

 bosch ingezamelde 7/V//za/'-vruchten een smakelijke gelei ver- 

 vriiciiten. vaardigd en worden die vruchten, geschild, ook op brandewijn 

 afgetrokken, zooals in Europa de morellen, aalbessen enz. Trossen 

 van de prachtige, aan groote druiven herinnerende, vruchten, met 

 bloemen, werden mij gebracht van den Salak en gedetermineerd 

 als Smilax megacarpa, D.C. of mogelijk S. macrocarpa, BI. Daar 

 de bessen van den laatsten niet door Blume beschreven zijn, was 

 het niet mogelijk een keuze tusschen deze twee namen te doen. 

 De inlandsche naam geeft geenerlei aanwijzing. 



In het Museum. 



Mus. No. 8075 Smilax ' r^A — Viuclitcn van Tjanar bokor 



megacarpa, D.C. 



— Salak — Buitetizorg. 



Smilax zeylanica, L. 



De Pseudochina al ba angustifolia beschrijft Rumphius 

 (V-437) als een klimmenden heester, waarvan de wortels groote 

 overeenkomst bezitten met de Radix Chinae (Smilax China, L), 

 doch veel knoestiger en harder, vol knobbels en zoo houtachtig 

 en taai, dat men ze kwalijk kan doorsnijden, van binnen licht ros 

 en zonder smaak. Soms zijn zij minder hard, doch toch altijd 

 Wortelstok, vccl harder dan die van Smilax China. De oude wortels worden in 

 de Molukken gemengd onder de echte oadoeiiir tjiiia, hoewel zij 

 daarvan gemakkelijk zijn te onderscheiden, en voor het mannetje 

 daarvan verkocht; op Ternate gebruikt men ze bij gebrek aan het 

 Chineesche product in de plaats daarvan, doch neemt dan een 

 dubbele dosis. Zoolang de wortels jong en malsch zijn, kunnen 

 zij gekookt worden gegeten, doch men vindt ze weinig, daar de 

 wilde varkens er op azen. 

 SferiKcis. Dc gedoomdc stengels zijn zeer glad, taai en houtachtig, een 



penneschacht dik, bleekgroen van kleur. Zij zijn zoo sterk, dat 

 men ze niet kan breken, doch als men ze buigt of draait, splij- 

 ten ze licht. Zij worden gebruikt voor vlechtwerk in de plaats van 

 bindrotan; de jonge uiteinden zijn eetbaar. 



Als inlandsche namen geeft R. op : Mal. Mol : Kajoc tjiiui ociaii — 

 Jav: Wana — Bali: Bana — kmh: Asai/ic tocni, Saihe marocani. 

 Deze namen gelden zoowel voor deze, als voor de onder S. leu- 

 cophylla, BI. genoemde breedbladige soort en de nog niet her- 

 kende Pseudochina nigra, waarvan geen ander nut wordt vermeld 

 dan dat de stengels worden gebruikt als van de antiere soorten. 

 De Javaansche naam Wana is ook thans nog in gebruik en terug 



