Vruchten. 



188 40. AMARYLLIDACEAE — 42. TACCACEAE. 



Het gelukte dan ook den Heer Elenbaas, Controleur te Sain- 

 pit, niet dan met veel moeite, om een weefsel van lemba te 

 verkrijgen. De botanische herkomst daarvan is niet na te gaan, 

 doch een — vermoedelijk speciaal voor deze gelegenheid en daar- 

 om van de eerste de beste Curculigo-soort vervaardigd — vezel- 

 monster, was blijkens het bijgevoegde herbarium-materiaal afkomstig 

 van Curculigo angustifolia, Hallicr. Het bezit van vezelstof in 

 de bladeren is dus niet beperkt tot C. latifolia alleen. 



Van de insgelijks in het Soend. Marasi of Parasi genoemde 

 Curculigo recurvata, Dryand. zegt Hasskarl (Het Nut, No. 700), 

 dat de vruchten zoet zijn en het eigenaardige bezitten dat zij 

 een zoeten nasmaak achterlaten, die sterker wordt als men later 

 iets eet of drinkt. Het is mogelijk dat de vruchten van beide 

 soorten deze eigenschap gemeen hebben, doch mij bracht men 

 onder den naam van Marasi die van C. latifolia, /l/Y.; zij worden 

 als snoeperij gegeten. 



In het Museum. 



Mus. No. 4358 Curculigo angustifolia, //a/Z/c/" — Leniba-vezel — Sampit 

 — Z. & O. Afd. van Bornco. 

 „ „ 4359 Curculigo spec. — Weefsel van lëmba — Herkomst a.v. 



Curculigo orchioides, Gaertn. 

 Volksnamen. Mal. Lamp: Pisi kémbang. 

 De Orchis amboinica major radice raphanoide van 

 f^umphius (VI — 117) is nog niet met zekerheid herkend. Volgens 

 Miquel is zij identiek met bovenbedoelde ook op Java gevonden 

 plant, volgens Hasskarl's Neuer Schlüssel is zij Curculigo Rum- 

 phiana, Schlt. f^umphius noemt haar een aardorchidee, groeiende 

 op kale bergen tusschen hooge grassen, met 4 of 5 bladeren, twee 

 voet lang en nauwelijks een vinger breed, in het Ternataansch 

 Panawa safiri iso geheeten en in het Mal. (der Mol.) te noemen 



Wortel. Anggrek tanah itam naar haar zwarten wortel, die zoo lang en 

 dik is als een vinger, van buiten donker, behangen met dikke 

 vezels als de gember, van binnen wit en slijmerig; de smaak 

 is eenigszins scherp. De wortel kan worden geconfijt. 



Als Orchis amboinica major radice digitata be- 

 schrijft I^umph. (VI — 116) een met de voorgaande groote overeen- 

 komst bezittende, op de zelfde groeiplaatsen voorkomende plant, 

 waarvan de identiteit nog geheel in het duister ligt (een Orchidee?). 



Wortel. De wortel is uitwendig wit, tegen het licht gehouden half door- 

 schijnend, vol taai slijm, bitter van smaak en onaangenaam van 

 geur. Karakteristieke inlandsche namen, die geschikt zouden zijn 

 om de plant terug te vinden, geeft Rumphius niet op: van wege haar 

 gembervormigen wortel zou hij haar anggrek tanah alija willen noe- 

 men. De wortel kan insgelijks geconfijt worden na goed uitgeloogd 

 te zijn en dan wordt hij wel helder als barnsteen, doch blijft taai 

 en harig en belioudt in sterker mate dan de vorige zijn viezen 

 reuk. 



Op Ternate wordt de wortel, fijn gewreven en boven het vuur 

 warm gemaakt, gewikkeld in een blad van bocro maloko {C'issus 

 glauca, Roxb.), gebruikt tegen verzweringen. (Rumph.) 



