- 13 - 



Voor de bepaling van het aschgehalte werden 4 gram der 

 luchtdroge stof verascht en in een oven tot constant gewicht 

 gegloeid. 



Voor de bepaling van het stikstofgehalte werden 4 gram der 

 luchtdroge stof volgens Kjeldahl door 30 c cm. geconcentreerd zwa- 

 velzuur met bijvoeging van 7 gram kaliumsulfaat gedestrueerd. 



Voor de bepaling van de percent- gehalten der zuivere asch 

 werd, behoudens eenige weinig beteekenende wijzigingen, de me- 

 thode gevolgd die door König in zijn handboek „Die Untersuchung 

 landwirtschaftlich und gewerblich wichtiger Stoffe (1906)" op pag. 

 200 — 202 en pag. 203-204 is beschreven. Van telkens 2 gram 

 ruwe asch van elk der soorten monsters werd op de gebruikelijke 

 wijze een zoutzuur extract bereid, dat ter bepaling van het SO3- 

 gehalte diende, terwijl door drogen en wegen en vervolgens door 

 gloeien en wegen van het afgefiltreerde residu het gehalte aan 

 koolstof en aan kiezelzuur bepaald werd. i) 



Voor de bepaling der overige bestanddeelen werd uit 5 gram 

 asch der padi, 10 gram asch van het stroo en 10 gram asch van 

 den wortel een zoutzuur extract bereid en dit tot 500 c. c. m. 

 verdund. Hiervan dienden telkens 50 c. c. m. voor het onderzoek 

 naar het K2O — gehalte en wederom 50 c. c. m. voor de bepaling 

 van het gehalte aan P2O5 (als Mg2Pi,07 in het extract der padiasch, 

 als P2O.5 24M0O3 in het extract der stroo- en wortelasch), terwijl 

 in 200 c. c. m. er van achtereenvolgens werden onderzocht het 

 gehalte aan Fe203, MngO^, CaO en MgO, met dien verstande dat 

 in het extract van de wortelasch het ijzer alleen werd neergeslagen 

 en afgefiltreerd, omdat het gemakkelijker bleek in 10 c. c. m. van 

 het ijzerrijke extract het FegOs afzonderlijk te bepalen. 



Voor de aschanalysen, w^aarbij alleen de gehalten K2O en 

 aan P2O5 zijn madegedeeld, werden zoutzure extracten bereid uit 



1) Opgemerkt moet worden, dat op deze wijze wei is waar volledigiieidshalve 

 het SO3 — gelialte der gegloeide ascii nauwkeurig bepaald is, doch dat dit gehalte door 

 gloeiverlies niet met het SO3— gehalte der oorspronkelijke stof overeenkomt: een denk- 

 beeld omtren'" de grootte daarvan geeft het volgende hoofdstuk De bepaling van het 

 eventueel in de asch aanwezige chloor, dat bij het gloeien grootendeels verloren gaat^ 

 bleef achterwege. 



Het koolstofgehalte der ruwe asch varieerde voor de padi van 0% tot 2.41% 

 (gemiddeld 0.78%), voor het stroo van 0.73% tot 6.70 % (gemiddeld 2.56% i en voor den 

 wortel van 1.93% tot 4.95% (gemiddeld 3 15%) 



Het kiezelzuur bleek vooral in de ijzerhoudende wortelasch moeilijk nauwkeurig 

 te bepalen: na het gloeien kon door een nieuwe behandeling met koningswater en 

 zoutzuur soms nog 2 tot 3% worden geëxtraheerd. 



