42 



den resident van Tapanoelie, aan den generaal-majoor , ci- 

 viel en militair gouverneur ter Westkust van Sumatra, 

 gedateerd 7 Julij 1858, No. 941, en bij welk schrijven niet 

 alleen het voorkomen eener aanzienlijke koollaag op dat 

 eiland werd gemeld , maar tevens , dat een monster der uit- 

 gegravene kolen , per pantjalang Marang naar Padang was 

 opgezonden. 



Indien ik eene mondelinge mededeeling van den resident 

 van Tapanoelie wel begrepen heb, dan werd dat monster 

 kolen niet uitgegraven, toen ZEdG. zich op den 18en Ju- 

 nij, in gezelschap van den majoor, militairen kommandant 

 der ISoordelijke afdeeling Milai en den geneesheer den Ber- 

 ger, op het eiland bevond. 



De laag, die door deze heeren voor eene koollaag werd 

 gehouden, werd evenwel nog zeer steenachtig geoordeeld, 

 en men veronderstelde dat zij in de diepte welligt in be- 

 tere kool zou overgaan. Daarom werd aan den datoe van 

 Sibogha last gegeven door het graven van een put de laag 

 in de diepte te onderzoeken; de datoe was weinige dagen 

 daarna den resident komen berigten , dat deze vergraving 

 werkelijk goede kool had aan den dag gelegd. Tot staving 

 bragt hij een monster goede kool en het was dit monster, 

 dat naar Padang werd opgezonden. 



Op mijn eersten togt naar het eiland Pontjang-Pandjang 

 werd ik door den datoe vergezeld ; hij zeide mij dat reeds 

 eene groote hoeveelheid kool op last van den resident was 

 uitgegraven en gereed lag, om voor eene proef op een 

 stoomschip te kunnen dienen. 



Aan de iandingplaats van het eiland wees hij mij de aan- 

 zienlijke stapels, maar, onder de brokstukken waaruit zij 

 waren opgerigt, vond ik geen enkel stuk kool. Het was uit- 

 sluitend koolschiefer, zeer donker van kleur, die zwart af- 

 geeft en , alléén op uiterlijk voorkomen afgaande , door niet 

 deskundigen wel met kool kan worden verward. 



ik deed mij den put wijzen, waaruit die massa vermeende 

 kool, en ook het naar Padang gezondene monster gegraven 



