105 



;;evcn tot ontginning, alleen van de vindplaats te Man-fo- 

 pie is zidks niet met zekerheid bewezen. 



Het niet vinden van een dusdanige ontginbarc plaats, 

 is evenwel geen bewijs dat zij niet bestaat, vooral niet, 

 wanneer men de gesteldheid van de oppervlakte in die 

 streken in aanmerking neemt. Niettegenstaande de ongun- 

 stige uitkomsten, na een arbeid van 24- jaar, inliet gebied 

 van Mandhor verkregen , blijft dus nog de mogelijkheid 

 bestaan, dat aldaar met voordeel ontginbare koperaders 

 voorkomen, doch de kans om deze te vinden is gering, in 

 vergelijking tot den tijd en de kosten, welke het opsporen 

 zal vorderen. 



De verwachting omtrent eene koper-exploitatie in deze 

 landstreek blijft voor alsnog onzeker. 



Ook dit gedeelte van het onderzoek is gepubliceerd in 

 het natuurkundig tijdschrift, deel XXIV, bladzijde 405. 



E. Soekaclana, Simpang , Matang, Kandawangan 

 en Groot-Karimala. 



Tin- en anlimonium-erls. 



In het begin van 1832 werden door het bestuur der 

 Wester-Afdeeling van Borneo, monsters ijzerzand aan de 

 regering gezonden , welke men voor tinerts had aangezien , 

 benevens een monster graauw spiesglans-erts. De eersten 

 waren gevonden in het landschap Soekadana, het laatste 

 op het eiland Groot-Karimata , zoo men dacht afkomstig 

 van een in het jaar 1828 gestrand schip. 



Later werden ook zoogenaamde monsters tinerts aange- 

 boden, als afkomstig van Matang en Groot-Karimata. 



In 1854 werd, op last der regering, door een mijn-inge- 

 nieur een plaatselijk onderzoek ingesteld naar tin- en an- 

 timonium-erts, op de bovengenoemde plaatsen. 



Dit onderzoek leidde tot de overtuiging, dat ter plaatse, 

 waar men in die landschappen veronderstelde dat genoemde 

 ertsen voorkwamen, zij niet worden aangetroffen, en daar- 

 naar geen verder onderzoek behoefde gedaan te worden. 



