239 



zoo even gegevene tafeltje aangeeft. Ook is het hoogst on- 

 waarschijnlijk dat een verschil van 1°G met meer dan ééne 

 sekonde in gang zou overeenstemmen Ik ben dus tot het 

 besluit gekomen, dat het beter is, den invloed der tempe- 

 ratuur bij de bepaling der lengteverschillen buiten reke- 

 ning te laten. 



§ 7. 



Afleiding der lengteverscMUen. Bepaling der betrek- 

 kelijke gewigten der gebruikte ckronometers. 



Bij de afleiding der lengteverschillen uit de tijdsbepa- 

 lingen heb ik mij in het algemeen alleen bediend van de 

 tijdsbepalingen en gangen, die ommiddellijk daartoe benoo- 

 digd waren, d. i. die de reis voor de lengtebepaling on- 

 dernomen, onmiddellijk voorafgingen en volgden. Het in 

 de berekening opnemen van al de tijdsbepalingen, volgens 

 de methode van Gauss, zou zeer doelmatig zijn, en de 

 naauwkeurigheid van het resultaat aanmerkelijk verhoogen, 

 indien de chronometers werktuigen waren, die werkelijk 

 volstrekt gelijkmatig liepen, hetgeen echter verre is van 

 het geval te zijn. De vele tijdsbepalingen, die nu overtol- 

 lig waren, hebben echter uitmuntend gediend om de be- 

 trekkelijke waarde of zoo als het in de waarschijnlijkheids- 

 rekening heet, het betrekkelijke gewigt der verschillende 

 chronometers te vinden. Daartoe werd namelijk uit eiken 

 gang, in de tabel op blz. 2515 voorhanden, eene vergelijking 

 al-geleid, met twee bekenden, x, zijnde de gang op 4 Maart 

 en y, zijnde de dagelij ksche vertraging. 



De 26 ontstane vergelijkingen werden in 7 groepen ver- 

 deeld, tot welker vorming het aantal dagen, waarop de 

 gang rustte, als het gewigt van dien gang werd aangezien. 

 De oplossing dier groepen volgens de methode der kleinste 

 kwadraten gaf voor de verschillende chronometers: 



